Dag 30: Aankomst Nederland

IAD – AMS – Den Bosch

Inmiddels zijn we alweer bijna twee uur in de lucht. Dat betekent dat we de volgende dag zijn begonnen. Na een toiletstop pak ik de laptop en kijk wat afleveringen van GTST. Ik loop tenslotte wat achter. Na twee afleveringen sluit ik even de ogen, maar na nog geen uur ga ik gewoon weer verder met GTST. Slapen lukt niet echt. Als ik weer helemaal bij ben met onze Neerlandse soap, is het nog maar een goed twee uur vliegen. Toch wel fijn hoor, zo’n rechtstreekse vlucht.

Uiteindelijk landen we om kwart over 11 op Schiphol, op de Polderbaan uiteraard. Betekent dus dat we ruim een half uur later zijn dat onze oorspronkelijke tijd. Voor ons is er dus eigenlijk geen vertraging geweest in vergelijking met onze oorspronkelijke vlucht. Maar het gedoe voordat we vertrokken is toch ook wel energievretend hoor.

Als we mogen uitstappen, halen we onze koelbox op bij één van de stewards. Het blijkt Wijnand te zijn. Een vriend van Petra, een kennis van ons. Ze had ons voordat we instapten al ingeseind dat waarschijnlijk een vriend van haar mee zou vliegen. Helaas tijdens het vliegen hebben we hem niet meer gesproken, maar nu kunnen we alsnog even wat kletsen.

Nadat we uitgestapt zijn, moeten we eerst langs de marechaussee. Hier staat echt een ongelooflijk lange rij. Ach ja, dan hoeven we ook niet zo lang te wachten bij de koffers. Ondertussen smst mijn vader dat ze alsnog naar Schiphol zijn gereden om ons op te halen. Mijn moeder heeft vannacht bijgehouden wanneer we in de lucht zaten, dus wist dat wij rond 11 uur zouden landen. Betekent dus een kort nachtje voor dr. Ach goss toch.

Uiteindelijk duurt het meer dan een kwartier voordat we de marechaussee voorbij zijn en gaan dan op zoek naar de koffers. Maar ook dit duurt lang voordat ze er zijn. Dat hadden we niet verwacht. Staan we wel bij de juiste band? Ja, zo te zien wel. Na een minuut of tien wachten zien we dan toch eindelijk onze koffers.

IMG_20160626_060751222

Ze worden op een bagagetrolley gelegd en lopen dan richting de douane. Hey, daar staat helemaal niemand. Dat is handig 😀 Officieel moeten we natuurlijk invoerrechten betalen voor onze gekochte laptop. Maar we lopen gewoon door, door de schuifdeur en zien dan mijn ouders staan. Na een knuffel en een kus lopen we naar de auto. Ze hebben de auto geparkeerd op P6, kort parkeren.

Het is even zoeken, maar als we de koffers ingeladen hebben, zijn we op weg naar het zuiden van het land. Onderweg krijgen we nog een fikse bui over ons heen. Dit blijkt het weer van de afgelopen weken te zijn geweest in Nederland. Oef, hebben wij het toch beter gehad.

IMG_20160626_063258031_HDR

Eenmaal thuis wordt er een wasje gedraaid, koffie gedronken en rond 16.00 uur halen we onze kindjes op in het kattenpension. Wat hebben we ze gemist zeg!

IMG_20160626_101721562_HDR_cr

Zo, huize Kloen-Van Schijndel is weer compleet. Op naar ons volgende avontuur! Gelukkig volgt deze ook alweer snel. Over 2.5 maand mogen we alweer de plas over. Weer naar het Noordoosten, maar dan beperken we ons alleen voor de steden New York en Washington DC. En dan gaan mijn ouders ook gezellig mee 

Tot dan? Zie: https://newyorkwashingtondc2016.wordpress.com/ 
Al zal het dan geen tekstverslag worden, maar een fotoverslag.

usacitytrip2016-kopfoto-interstate_cr

De statistieken:

Totaal gereden miles: 4063
Totaal gereden kilometers: 6537,7
Aantal achtbanen gedaan:104 (Martijn 102)
Aantal nieuwe achtbanen gedaan: 89 (Martijn 87)
Aantal staten doorkruist: 12 plus 2 Canadese staten.
Aantal nieuwe staten toegevoegd: 5 (Maine, New Hampshire, Vermont, Rhode Island en Delaware). Stand staat nu op 42.

Advertenties
Geplaatst in Blog | 3 reacties

Dag 29: Terugreis

Hagerstown (MD) – IAD – AMS – Den Bosch

Kwart voor 9 gaat voor het laatst de wekker hier in Amerika. De laatste ochtend. We kleden ons aan en lopen naar beneden, naar het ontbijt. We eten een paar toasts en dan snel weer terug naar de kamer. We moeten tenslotte voor 11.00 uur uitchecken.

We verzamelen alle spullen en pakken dan de koffer zo zorgvuldig in. Maar telkens als je denkt alles te hebben, komt er toch nog iets tevoorschijn wat ook nog in de koffer moet. Het is erg benauwd op de kamer, ondanks dat de airco aanstaat. Oef, nog maar een kwartiertje, dat wordt toch nog even stressen op het laatst.

We wegen de koffers en die van Martijn weegt 25.2 en die van mij 21.4. Dat wordt even herindelen. Uiteindelijk komen we mooi uit op 23.2 en 22.8. Dat is mooi in evenwicht, toch? Met de bagagetrolley welke ik ondertussen van beneden gehaald op, rijden we naar de balie. De kamersleutel wordt ingeleverd en dan door naar de auto. Wat is de achterbank leeg zo. Vier weken lang heeft daar ‘troep’ gelegen als onze jassen, vesten, de koelbox en verschillende tasjes.

Als eerste rijden we naar Hagerstown Premium Outlets. Deze ligt vrijwel om de hoek, dus binnen 10 minuten rijden we het parkeerterrein van de Outlets op. Maar waar zou Carters eigenlijk zitten? Want je wilt natuurlijk niet helemaal aan de andere kant parkeren, om vervolgens de gehele outlet door te gaan, voor één of twee winkels. Zo veel tijd hebben we tenslotte ook niet. We vliegen dan wel pas in de avond, maar omdat we de auto op onze eerste vakantiedag om 15.00 uur opgehaald hebben, zullen we vandaag de auto ook weer voor 15.00 uur moeten inleveren.

We parkeren de auto bij gedeelte nummer 4 en lopen dan naar de plattegrond welke vanaf de parkeerplaats te zien is. Carters zit dus in gedeelte twee en Skechers in gedeelte 3. Het is behoorlijk druk aan die kant en dus stuur ik Martijn alvast vooruit om er heen te lopen om te kijken voor een leeg parkeerplaatsje. Ik loop terug naar de auto en zie Martijn in de verte zwaaien. Mooi, het is gelukt. We staan redelijk dicht bij gedeelte nummer 2. Tja, we zijn tenslotte NL’ers. Betekent: Niet Lopen. Toch?

Bij Carters slagen we helaas weer niet, maar vinden wel leuke andere kleertjes voor de kleinste man van mijn vriendinnetje. Vervolgens lopen we door naar Skechers en ja hoor, eindelijk vind ik de paarse schoenen welke ik een paar weken eerder ook heb gezien. Spijt dat ik later had dat ik ze niet meteen gekocht heb, om vervolgens bij verschillende Skecherwinkels de juiste schoenen niet meer te kunnen vinden. Maar hier vind ik ze! En dat op onze laatste vakantiedag! Feestende emoticon

Via de toiletten zijn we weer terug bij de auto. We stellen de navigatie in op de Dulles Mall iets boven het vliegveld. Ook daar hebben we nog een winkel zitten waar we een cadeautje voor iemand kopen. Het eerste gedeelte gaan we via de snelweg, maar als snel verlaten we die en rijden we op B-wegen. Hadden we ingesteld dat we geen tolwegen willen hebben ofzo? We kunnen ons namelijk niet voorstellen dat vanaf Hagerstown naar Washington DC alleen maar via de B-wegen kan. Naja ach, het is in ieder geval wel leuk rijden.

DSC_7422

Dan bij Point of Rocks rijden we weer een staatsgrens over: Virginia. Dan is het cirkeltje toch echt rond. Vier weken geleden begonnen we hier en nu eindigen we er weer. Als we bij de Dulles Mall aankomen, parkeren we de auto ergens en lopen we naar binnen. Waar oh waar zit Brookstone, de winkel welke we moeten hebben? We vinden al snel een plattegrond en Brookstone is ook snel gevonden.

Vervolgens lopen we weer terug naar de auto. Iets voor het vliegveld tanken we de auto weer vol en iets over half 3 leveren we de auto in bij Budget Rent-a-car. Helaas helaas, het is dan toch echt voorbij met onze roadtrip. Erg jammer om onze Kia in te moeten leveren. Hij heeft vier weken lang heerlijk gereden!

IMG_20160625_144135759

We laden onze koffers uit, de auto wordt nagekeken en we krijgen een ‘go’. We stappen de shuttlebus in en geven de chauffeur onze overgebleven flesjes water. We hebben nog een fles of 6 over. Hij is er zichtbaar blij mee. Hij vertelt ons ook dat hij vaak genoeg, zeker van de Chinezen, wat drinken mee krijgt omdat er te veel over is. Ja ach, anders gooien wij het ook maar weg.

Als we zijn afgedropt bij de aankomsthal van Dulles Airport, is het even zoeken waar British Airways zit. De vertrekhallen zijn boven, maar het is vrij druk. In eerste instantie lopen we de verkeerde kant op en komen uit bij United Airlines. British Airways zit helemaal aan de andere kant. Gelukkig is het niet zo druk. We sluiten aan in de rij en zijn vrij snel aan de buurt.

IMG_20160625_151304947_HDR

De grondstewardess kijkt verbaast, want ze kan ons niet vinden in het systeem. Hoe kan dat nou weer? We hebben onszelf toch goed ingecheckt gisteren? Dan ziet ze het euvel. Doordat onze vlucht vertraagd is en we dus de aansluiting in Londen niet zouden kunnen halen, zijn we overgeboekt naar een vlucht met United Airlines. Met het grote voordeel dat deze rechtstreeks is. Oeh, dat is fijn! We komen nu alleen niet om kwart voor 11 aan in Nederland, maar al om kwart over 7!

Met mijn ouders had ik afgesproken dat ze ons op zouden halen op Schiphol, áls we niet te vroeg zouden landen. Kwart over 7 is dus wel wat te vroeg. Snel stuur ik een mail naar mijn ouders: we gaan wel met de trein naar Den Bosch. Waarop mijn ouders terugmailen dat ze ons dan op het treinstation in Den Bosch op komen halen. Top geregeld!

Bij United Airlines is het wel druk. Wát een puinhoop van mensen. Welke rij hebben we in godsnaam nodig? Er zijn een stuk of twintig incheckbalies en allemaal druk! Ook zijn er rijen voor de zelfincheckbalie. We lopen helemaal door naar achteren, waar de zuilen voor de zelf in te checken wat minder druk zijn. Als we aan de beurt zijn, zien we dat we wederom in de middenrij zijn geplaatst, maar nu betreft het een vliegtuig met de indeling van 2-3-2. Dat betekent dus dat Martijn gewoon aan de gangkant zit van de middenrij. Wat fijn! Hoeven we niets of niemand te storen als we naar de toilet willen, of we worden zelf niet gestoord. Weer een meevaller.

Wel jammer dat alle 2-zitplaatsen al vol zijn. Als we zijn ingecheckt, krijgen we van die lange stickers uit het apparaat. Deze dienen we zelf aan de koffer te bevestigen. Het is even zoeken hoe het moet en een grondstewardess helpt ons. Dan worden we verzocht om de koffers bij de balie af te geven. Ook hier bijna geen rij. Mooi.

Het enige minpuntje is dat onze vlucht nu snel gaat vertrekken. Daar waar we dachten genoeg tijd te hebben voor te eten, moeten we nu dus gaan haasten om naar de gate te gaan. Hadden we dan tóch maar wat bij de outlets of mall wat gegeten. Daar gaat onze relaxte avondje. Wat zit ik toch te klagen? Hop hop, lekker naar huis, naar de katjes.

IMG_20160625_162633452_HDR

Als we bij de gate komen, gaan we alvast staan in de rij van ‘zone 4’. Het instappen wordt verdeeld in vijf zones. Zone 1 en 2 zijn de business class, First class en frequent flyers. En daarna op volgorde van rijen in het vliegtuig. Maar een grondsteward ziet onze koelbox. Hij is bang dat deze niet gaat passen in één van de bagagebakken. Martijn wordt apart geroepen en ze bekijken hoe ze dit gaan oplossen. Hij mag namelijk het vliegtuig in, als het gaat passen. Anders moet hij vastgeplakt worden en opgeborgen worden in het ruim. Maar we hebben helemaal geen tape bij ons. Wat nou als het niet past? De grondsteward haalt zelf ergens een tape vandaan, zodat dit probleem in ieder geval opgelost wordt. Maar dan krijgen we het seintje om als eerste te boarden, zodat we wellicht onze box ergens anders in het vliegtuig kwijt kunnen, zodat het zeker weten past.

Dat is wel erg gaaf zeg, als eerste boarden. Zelfs nog eerder als mensen met kinderen, mindervalide of de business class. We zijn gewoon in een heel leeg vliegtuig. Wauw.

IMG_20160625_164146494_HDR

IMG_20160625_164158587_HDR

Onze box wordt in één of ander kastje bij de stewardessen opgeborgen en dan gaan we zitten. Prima plekkie. Vervolgens komt ook de rest binnen. Als iedereen binnen is, kunnen we gaan. Het is bijna 5 uur, dus we krijgen nu toch wel serieus honger. Dus snel opstijgen, zodat we snel wat eten krijgen. Maar het duurt allemaal wel lang. Behoorlijk lang voordat we gaan taxiën. Sterker nog, we krijgen de mededeling dat het allemaal wat langer gaat duren, want de airco in de cockpit is kapot. En dat mag niet. Eenmaal in de lucht is het koud genoeg, maar tijdens het stijgen, moet de knoppen in de cockpit toch goed afgekoeld kunnen worden. Na een half uur krijgen we de melding dat er een technische medewerker onderweg is om het te repareren. Tot twee keer toe krijgen we een ‘go’, maar binnen vijf minuten daarna krijgen we ook weer een ‘no’ te horen. Uiteindelijk na meer dan een uur in het vliegtuig worden we verzocht om uit te stappen. Het repareren duurt toch wat langer dan verwacht en het protocol is dan dat we uit het vliegtuig moeten. Ja potver, is de koelbox mooi opgeborgen hier, moeten we hem alweer meenemen.

Als we allemaal uit het vliegtuig zijn, krijgen we de mededeling dat het sowieso nog een uur duurt voordat we weer in het vliegtuig kunnen. Ofwel, wij gaan op zoek naar wat eten. In een uur moeten we toch zeker wel wat kunnen eten. Inmiddels is het kwart voor 7. Dus we moeten écht wat eten nu. We leven de dag tenslotte op alleen wat ontbijt van vanochtend.

Naast de gate zit gelukkig een restaurantje. We bestellen beide een enchilada kip. Maar het duurt wel lang voordat we het krijgen. Dat zit toch niet echt lekker. Al horen we genoeg oproepen, maar geeneen is voor ons. Niet druk maken dus, gewoon genieten van het eten. Het smaakt in ieder geval erg lekker. Eindelijk wat eten…

IMG_20160625_190928259_HDR

Als we onze enchilada op hebben, zien we inderdaad nog weinig beweging bij de gate. Iets verderop kunnen we zitten bij een stroomzuil. We pluggen de laptop in en ik begin alvast aan het verslag. Tegenover ons zit een Nederlands meisje. Ze kijkt naar onze trolley en ziet de sticker van het Florida Forum. Ze vraagt ons of we wat hebben met dat forum en Martijn vertelt dat hij daar een moderator is. Het meisje blijkt voor de firma American Estates te werken en heeft net een zakenreisje in New Orleans gehad. Grappig. Wij hebben in het verleden ook wat geboekt bij deze organisatie. We kletsen wat verder en dan krijgen we ineens de oproep dat we naar een andere gate moeten. De airco kan niet meer gemaakt worden en er wordt een ander vliegtuig voor ons opgetrommeld.

De spullen worden weer ingepakt en lopen dan naar Gate 23. Op de borden staat dat we rond 21.00 uur zullen vertrekken, maar al snel worden we door de grondsteward geïnformeerd dat dit een fictieve tijd is. Het zal eerder tegen 22.00 uur zijn dat we vertrekken. En dat terwijl het nog maar net 20.00 uur is geweest. Tegenover de gate zit een cafeetje. Goed, toch maar een biertje dan maar?

We bestellen beide Flying Dog Hefenweizen. Naast ons komt een man zitten. Ik kijk hem aan en denk ‘goh, wat heeft hij een bekende kop joh’. Maar ik kan hem niet helemaal plaatsen. Is het een Nederlandse schrijver? Volgens mij zit hij ook wel eens bij De Wereld Draait Door. Ik probeer wat te googlen, maar kom er niet uit. Ondertussen blijf ik de gate maar in de gaten houden. Maar er gebeurd maar weinig. Goh, wat irritant is dat zeg. Ik herken de man, maar waar in godsnaam van? Erg frustrerend.

IMG_20160625_201349

Als we ons biertje op hebben, gaan we bij de gate zitten. Ik probeer toch nog wat te googlen, want ik kan het gewoon niet hebben dat ik niet weet wie het is. En dan ineens heb ik het! We hebben hem gezien bij een aflevering van ‘De Slimste Mens’: Govert Schilling, een wetenschapjournalist. Toch grappig om met een Bekende Nederlander in het vliegtuig te zitten.

IMG_20160625_211647

Omdat we een ander vliegtuig krijgen, krijgen we natuurlijk ook allemaal weer een nieuwe plaats. Via de mail krijgen wij door dat we eigenlijk dezelfde plaatsen hebben, maar dan een paar rijen naar achteren. Prima.

Dan mogen we eindelijk gaan boarden. We moeten zelfs snel zijn, want het vliegtuig moet voor 22.09 uur weg zijn, omdat we anders niet meer mogen vliegen. Gelukkig gaat het allemaal voorspoedig en iets na 10-en zitten we dan eindelijk in de lucht. Ironisch hoor, wordt je op een andere vlucht gezet omdat je dan geen vertraging hebt, vertrek je uiteindelijk alsnog met een dikke vertraging.

Het is alleen wel een aftands vliegtuigje hoor, met schermpjes uit het jaar 0. Waar we net nog een mooi breed touchscreen schermpje hadden, hebben we nu een klein vierkant ding, waarop vrijwel geen films op staan. Je kunt ook helemaal niet kiezen voor films. Per kanaal wordt er gewoon een film afgespeeld en dan kijk je maar welke je wilt zien. Je kunt hem ook niet stop zetten of iets dergelijks.

IMG_20160625_214250

Al snel krijgen we wat te drinken en wordt het eten uitgedeeld. Ondanks dat we wat enchilada’s op hebben, hebben we toch wel weer wat trek. Martijn gaat voor de kip en ik voor de pasta. Maar echt super lekker vind ik hem niet. Na het eten krijgen we nog een ijsje uitgedeeld. Dat is dan wel weer lekker.

IMG_20160625_232453658_HDR

IMG_20160625_232719064

Aantal gereden miles: 67 (108 kilometer)
Weertype: bewolkt, maar wel warm

Geplaatst in Blog | Een reactie plaatsen

Dag 28: Hershey Park

Hummelstown (PA) – Hagerstown (MD)

De laatste volledige dag… We staan op en lopen naar het ontbijt. Het is redelijk druk, maar kunnen toch nog ergens een plaatsje vinden. Voor het eerst zien we deze vakantie een afwijkend product bij het ‘standaard’ ontbijt. Ze hebben croissantjes!

Na het eten pakken we de koffers in en bekijken we waar we vanavond willen gaan slapen. Onze laatste overnachting deze vakantie. Omdat we morgen om 18.30 uur pas vliegen, hebben we de planning om nog ergens naar een outlet te gaan. Bij Hagerstown zit een Premium Outlets. Dat ligt op anderhalf uur rijden van Hershey Park en op zo’n twee uur rijden van Dulles, het vliegveld van Washington DC. We bekijken Hotwire, maar daar is niet veel op te vinden. In ons bonnenboekje staat ook niets. Wellicht via Choice Hotels dan? We willen eigenlijk geen punten meer inleveren, maar als we nu weer iets via hun boeken, krijgen we er juist weer wat punten bij.

We gaan voor de Comfort Suites in Hagerstown á 89 dollar. Iets meer als ons maximale budget, maar na twee nachten gratis slapen, mag het ook wel ietsjes meer kosten. Zo, dat is ook weer geregeld. De koffers zijn gepakt, we checken uit en om 10:30 zijn we onderweg naar Hershey Park. Tien jaar geleden ook al geweest, toen zeven achtbanen gedaan. Voor nu staan er dus zes nieuwe achtbanen op de planning.

We rijden er in een kwartier heen, maar het is wel even zoeken waar precies de ingang voor het parkeren zit. Als we deze gevonden hebben, rijden we het gehele terrein over. Hershey heeft ook nog een stadion. Echt een enorm terrein dus. We betalen 15 dollar parkeergeld en zetten de auto dan tussen nummer 68 en 69. Het is blijkbaar al best druk. Het park is immers al een uur open. Oef, zou het dan toch zo zijn dat we op onze laatste dag echt enorme wachtrijen gaan krijgen?

DSC_7293

Met een hele meute lopen we naar de ingang van het park. Dat is nog een behoorlijk eind. Het doet zo een beetje aan Disney of Universal denken. Ook met de verwijsborden op de parkeerplaats. Eenmaal bij de ingang kopen we een kaartje á 63,80 dollar per persoon. Als we eenmaal in het park zijn, bekijken we de plattegrond waar alle achtbanen zijn. Wel een plekje in de schaduw want het is weer super warm. Klotsende oksels, krijgen we ervan.

Als eerste lopen we naar Skyrush, een achtbaan van het merk Intamin. Het is alleen enorm zoeken waar de ingang daarvan is. Echt, wat is het onoverzichtelijk hier. Alle achtbanen lopen ook door elkaar heen. Je weet niet waar je kijken moet. Als we eindelijk de ingang gevonden hebben, worden we verzocht onze tassen op te bergen in een kluisje. Een gratis kluisje wel te verstaan 🙂 We gaan in de rij staan en godallemachtig, wat is het toch fijn dat er af en toe van die ventilators staan met nevelwater. Na een half uur wachten, mogen we kiezen: gaan we voorin of niet? Ja uiteraard! Het is zo’n hoge baan, dan is voorin zitten wel leuk. Hierdoor wachten we alleen nog een half uur langer. Als we instappen, zien we dat de stoeltjes bij deze baan anders zijn dan anders. De twee middelste zitten iets naar voren, de buitenste zijn iets naar achteren geplaatst, maar daaronder heb je dan ook geen grond meer. Ik stap in de rechter buiten stoel en Martijn naast me in de middelste. We gaan met een vaart naar boven, echt heel snel en dan naar beneden… Gaaaaan! Wauw, wat is hij soepel zeg. Toffe baan!

DSC_7384

We halen de tassen weer uit het kluisje en lopen dan naar Fahrenheit. Ook een Intaminbaan. Hier ga je, net zoals de achtbaan van gisteren, ook in 90 graden naar boven, heuveltje over en dan in een afdaling van 97 graden. We wachten exact een half uur en mogen dan voorin plaatsnemen. Ook deze baan is echt super soepel! Vooral in de bochten, die overgangen zijn erg subtiel. Geen hoekse bewegingen, maar gewoon tof!

DSC_7300

DSC_7325

Dan lopen we naar Sidewinder. Een Vekoma Boomerang. Na twintig minuten wachten, mogen we erin en stappen in het achterste karretje. Wat grappig, Vekoma heeft blijkbaar nieuwe beugels uitgevonden. Je krijgt een soort van ‘kogelwerende’ beugel om en daarover nog een andere beugel. Hij lijkt wel wat prettiger te zitten als de normale Vekoma beugels. En dat is tijdens de rit ook wel te merken. Je blijft een stuk beter op je plek zitten.

Het is bijna 14.00 uur en gaan op zoek naar wat eten. Op de plattegrond lijkt heel veel te zitten bij Pioneer Frontier. En dat blijkt ook wel aan het aantal mensen wat daar rondloopt. Overal staan rijen bij de eettentjes en tussenin zijn de tafels ook allemaal bezet. We lopen een rondje om te kijken wat we willen, maar echt iets lekkers zit er niet tussen. Behalve de Subway, maar ook daar staat een enorme rij. We besluiten om maar wat verder te lopen en komen uit bij Midway Amerika. Ook hier zien we een Subway, maar daar zijn we meteen aan de beurt. Is dat even mazzel. Ik bestel een broodje met rosbief en Martijn gaat voor de Meatball Marinara en op een bankje in de schaduw eten we het heerlijk op. Kunnen we er weer even tegenaan.

Om het hoekje stappen we in de Wild Mouse, van het merk Mack. We hoeven nog geen vijf minuten te wachten. De baan zelf is soepel, maar we weten even niet hoe we onszelf vast moeten houden. Daardoor gaan we wel wat onsubtiel de bochten door. En vooral op het laatst zijn de heuveltjes niet echt prettig. Martijn heeft zelfs last van zijn scheenbeen hierdoor.

Tegenover de Wilde Muis staat Wild Cat (kat-en-muis spelletje toevallig?). Een baan welke we tien jaar geleden al wel hebben gedaan, maar hij is van hout en van GCI. Dus dat moet goed zijn. Tien jaar geleden schreef ik in mijn verslag dat we hem nogal wild vonden. Hij doet zijn naam dus eer aan. Nou, we zullen zien. Tien jaar geleden waren we natuurlijk nog niet zo ervaren en niet bekend met het merk. Nu wel. GCI is namelijk van hetzelfde soort als Troy (Toverland), Joris en de Draak (Efteling) en Wodan (Europapark). We willen hem ‘Front Seat’ doen, dus moeten we vijf beurten wachten, zo’n tien minuutjes dus. Het zijn dezelfde karretjes als in Troy. Maar what the f***. Hij is totaal niet soepel. Hij schudt behoorlijk en erg wild. Had ik het toch goed blijkbaar, tien jaar geleden. Nee, totaal niet ‘Troy’ waardig.

DSC_7336

De volgende baan is Laff Track. Een achtbaan in het donker. Maar man zeg, wat een rij! We hebben deze achtbaan nog niet gedaan, dus we zullen er toch aan moeten geloven. De rij staat buiten, gelukkig wel overdekt. Maar als we na dertig minuten buiten wachten, naar binnen lopen, zien we daar ook een enorme rij staan. Qua sfeer doet het een beetje denken aan Toy Story Mania in Disneyland. Op de muren zijn lachspiegels bevestigd. Je wordt wel goed vermaakt zo, tijdens het wachten.

13533100_10209834899297954_7703518958977042037_n

Vervolgens komen we in de ruimte waar we de karretjes zien en dan lijkt het juist weer meer op Crush Coaster in Disneyland. Dan mogen we instappen, we draaien de hoek om en… zien we gewoon een kermisbaan, maar dan in een hal. Met aan de zijkanten wat tekeningen wat door de neon oplicht. Wat een aanfluiting. De baan is wel leuk hoor, goed soepel. Exact dezelfde baan als we in Seabreeze gedaan hebben. Maar om hier nu 55 minuten voor te wachten. Nee, echt niet de moeite waard. Wat een deceptie.

Vervolgens lopen we naar Lightning Racer. Ook weer een houten achtbaan van het merk GCI. Ditmaal een racer, zoals Joris en de Draak in de Efteling dus. Alleen nu geen ‘water’ en ‘vuur’, maar ‘thunder’ en ‘lighting’. Tien jaar geleden hebben we de groene thunder gedaan. Laten we nu dan maar de rode lighting doen. Om deze voorin te doen, is het een beurt of drie wachten. Maar we willen hem eigenlijk meteen doen, dus stappen we in het derde karretje. We gaan naar boven, de afdaling af en… wauw, deze is wél tof van GCI. Echt zo’n ‘Joris en de Draak’ waardige baan. Snel en subtiel door de bochten. En Lighting wint ook nog eens. Woohoo. Dat was tien jaar geleden ook al, hahaha. Maar toen verloren we dus omdat we in Thunder zaten.

DSC_7344-cor

Het valt ons overigens sowieso op dat Lighting telkens wint. Omdat het niet druk is, doen we hem nogmaals, maar dan dus in de groene Thunder. En dit keer wel voorin, want daar hoeven we nu helemaal niet op te wachten. Ook deze rit is erg leuk, maar hij lijkt wat meer te remmen. Zou hij daarom nooit winnen. We lijken redelijk gelijk te liggen tijdens de rit, maar op het laatst remt hij wat meer, of wellicht wat harder. Lighting wint in ieder geval keer-op-keer.

Dan zijn we alweer toe aan onze laatste ‘nieuwe’ baan: Cocoa Cruiser. Een Zamperla Family. Ofwel, een kinderbaantje. Onderweg er naar toe kopen we een beker met citroenwater. Wat het is nog steeds super warm en water met een smaakje is wel lekker verfrissend. Bij Cocoa Cruiser hoeven we eigenlijk niet te wachten. We mogen erin, ook zonder kind. Maar moeten wel apart instappen. Nou, dat is sowieso ons plan, want met z’n tweetjes past niet hoor.

Ons plan is eigenlijk om rond kwart over 5 het park te verlaten, zodat we rond 19.00 uur bij TGI Fridays zijn in Hagerstown. Laatste avond eten, dus dan wordt het iets wat we écht lekker vinden: TGI Fridays, Olive Garden of Texas Roadhouse. Deze laatste hebben we al twee keer gehad deze vakantie. We kiezen dus voor de TGIF.

Maar we beseffen ons dat we ook om half 7 kunnen inchecken bij British Airways voor de vlucht van morgen. Als we nu vertrekken, dan zitten we in de auto tijdens de inchecktijd. Toch maar wat langer blijven dan? We lopen naar Great Bear, een B&M Inverted. Eigenlijk kunnen we die niet overslaan. Donkere wolken verzamelen zich boven ons. Als het maar niet gaat regenen tijdens de rit. We wachten een minuut of tien en stappen dan ergens in het midden in. Tjees, wat is deze B&M hoog zeg! We vliegen over het water naar beneden. En soepel! Met recht B&M Goodness! Toch fijn deze wederom mee gepakt te hebben. En zonder regen 🙂

Dan zien we bij Skyrush bijna geen rij staan. Laten we daar dan mee afsluiten. Uiteraard doen we hem weer frontseat. Na een minuut of 20 mogen we instappen. Ditmaal gaat Martijn aan de buitenkant zitten. Wauw, echt geweldige baan. Als we bijna in het stationnetje terug zijn, is mijn beugel enorm vast te komen zitten aan mijn bovenbenen. Hij klemt ze als het waren af. Hopelijk duurt het niet al te lang, want anders heb ik zo geen bloed meer door de benen lopen. Net voordat we het stationnetje in rijden, schiet hij wat losser. Dit blijkt ook bij mijn buurvrouw zo te zijn, want echt tegelijkertijd roepen we ‘Ohhhh’ en schieten in de lach. Martijn moet nog even bijkomen: ‘wat is dat freaky zo, aan de buitenkant hangen’. Ja inderdaad, echt zo apart. Je hangt er echt buiten, je hebt helemaal niets onder je, geen bodem of niets.

Inmiddels is het bijna half 7. We zoeken een bankje op en wachten dan geduldig af voordat we mogen inchecken. Dan mogen we de stoelen uitkiezen. Ofja, niets kiezen. Alles zit al vol. Echt ALLES! En wij zijn geplaatst in de twee middelste stoelen van de middelste rij. Het is een 3-4-3 indeling. Hoezo kutter-dan-kut? Dan moeten we altijd iemand storen als we naar het toilet willen. Of we nou via de linkerkant of via de rechterkant eruit gaan. Vermoed niet dat één van de twee wil ruilen met ons, want dan zit diegene natuurlijk tussenin. Maar hoe kan hij nu al helemaal vol zitten dan? Verbazingwekkend hoe zo iets kan. Naja ach, het is niet anders.

Dan lopen we naar de uitgang. Inmiddels is het toch echt serieus donker geworden. Net als we de uitgang gepasseerd zijn, voelen we wat regendruppels. Oef, even doorlopen nog. Maar dan breekt het noodweer los. Snel proberen we te schuilen. Wat een water komt er ineens naar beneden. Als Martijn het weer gaat checken op zijn smartphone, komt er zelfs een melding naar voren dat er een waarwaarschuwing is in het gebied. Oh jee toch. We wachten maar liefst een half uur en dan lijkt het wat minder te worden. Daar gaat onze gehele planning. We zijn al iets later dan de bedoeling was, maar nu wordt het natuurlijk nog veel later.

Vervolgens gaat het weer harder regenen. Argh, nee. En waar staat die auto dan toch ook alweer? De nummers zijn slecht leesbaar zo in de regen. Oef, we moeten nog een behoorlijk eind. Het water klotst over de parkeerplaats en het water loopt gewoon in onze schoenen. De sokken zijn helemaal doorweekt. Dan eindelijk vinden we de auto. Snel erin en kachel aan. We plakken van alle kanten.

De navigatie wordt ingesteld op de TGI Fridays in Hagerstown. Hij geeft een aankomsttijd van 21.10 uur aan. Oef, dat wordt laat eten nog. En daarna ook wederom laat inchecken. En dat terwijl we alles uit de auto willen halen, om de koffers zo goed mogelijk in te pakken. Onderweg is het op het begin nog vrij druk. De regen doet het verkeer natuurlijk geen goed. Je ziet bijna geen hand voor ogen. De ruitenwissers staan op standje turbo. Uiteindelijk klaart het wat op. Fijn, dat rijdt toch een stuk lekkerder. Voor Martijn dan, want ik tik ondertussen alvast het verslag.

Iets voordat we TGIF arriveren, rijden we de staat Maryland weer in. Daar sliepen we de eerste dag van de vakantie. We zijn het cirkeltje dus weer rond. Morgen nog naar het vliegveld in Virginia en dan zijn we helemaal rond. Vijf over 9 zijn we bij bij Fridays.

IMG_20160624_210240715_HDR

We bekijken de kaart, maar zijn het er al snel over eens: de New York Strip & Ribs van de Jack Daniels Grill. We bestellen er ook maar meteen een extra bakje saus bij. Dit kost wel 49 cent, maar dat hebben wij er graag voor over.

IMG_20160624_213002553_HDR

Oh, wat is die saus toch goddelijk. Ik snap gewoon niet dat je deze niet ergens kunt kopen. Je hebt wel de Jack Daniels steaksaus, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Deze van TGIF is wat zoeter. De New York Strip smaakt echt verrukkelijk, maar de ribs mogen wel wat malser. Ze zijn lekker, maar als ze van het bot afglijden, zijn ze toch net wat lekkerder.

Als toetje bestellen we een cocktail, voor de verandering. In eerste instantie twijfelen we nog. Het duurt zo lang voordat onze serveerster onze wensen op komt nemen, dat we bijna besluiten om dan maar te gaan. Het is al over 10-en en als we ons verslag nog af wil tikken met de bijbehorende foto’s, de koffers goed willen pakken en douchen, wordt het allemaal wel erg laat. Maarja, het is de laatste avond. Ach joh, waarom ook niet. Uitslapen kan toch ook nog.

Martijn neemt de Tropical Long Island Iced Tea en ik de Blue Rita. Deze zijn nieuw in hun assortiment. Het drinkt erg lekker weg. Goeie keuze.

IMG_20160624_220914255_HDR

Vervolgens rekenen we af, lopen terug naar de auto en stellen de navigatie in op ons hoteladres. Vijftien minuutjes rijden. Mooi.

Als we bij ons hotel Comfort Suits aankomen, zien we een enorme drukte. Veel auto’s staan langs de kant geparkeerd en ook bij het inchecken staat een rij. Als we aan de beurt zijn, vraagt de dame achter de toonbank waar we vandaan komen. Wij vertellen vervolgens dat we op vakantie hier zijn en als we vertellen dat we alweer voor de 11e keer in Amerika zijn, vraagt ze of we het hier leuk vinden. Ja, wat dacht jij 🙂 Zelf vindt ze het hier niet zo leuk. Alles draait om geld. Zeker nu wellicht Trump aan de macht komt, want hij zal ook wel mensen omgekocht hebben, vertelt ze. Het is erg aardig dat ze zo eerlijk is en haar verhaal doet, maar eigenlijk niet netjes om dit zo tegen vreemde gasten te vertellen natuurlijk. Ze heeft wel gelijk hoor, daar niet van 😉

We krijgen kamernummer 215 toegewezen. Als we de spullen uit de auto halen (niet álles overigens. Omdat het al zo laat is, hebben we besloten om morgen na het ontbijt maar alles uit te sorteren en te ordenen in de koffer), en naar onze kamer toe rijden met de bagagetrolley, zien we tot onze teleurstelling dat de kamer exact tegen een ijsmachine staat. Deze machine maakt echt een enorm kabaal. Martijn loopt terug naar de receptie. Wellicht kunnen we een andere kamer krijgen, maar helaas. Het hotel zit echt tot de nok toe gevuld. Ja, dat blijkt ook wel. Wij hebben de auto tenslotte ook niet in een parkeervak kunnen parkeren, maar gewoon langs de kant moeten zetten.

Wellicht een andere oplossing dan: de stekker eruit van het apparaat! Het geluid neemt wel iets af, maar er draait altijd nog één of andere afzuiger boven het plafond. Tuurlijk joh. Naja, het is niet anders. Wie weet werkt het geluid wel hypnotiserend. Als alle spullen geinstalleerd zijn in de kamer, tik ik het verslag af en ondertussen staat Martijn onder de douche. Straks ik nog even lekker fris eronder en dan zijn we klaar voor de laatste nacht in Amerika. De aankomende nacht zijn we in het vliegtuig en dan, zondagochtend, weer heerlijk thuis.

DSC_7410

Ofja, ik zeg wel ‘heerlijk’, maar eigenlijk ben ik nog niet klaar met de vakantie. Ik zou nog wel een tijdje door kunnen hier. Maarja, helaas… Duty calls! En het fijne van thuiskomen, zijn toch wel onze katjes Lizzie en Tibbe. Heerlijk weer kroelen met ze. Altijd fijn!

Aantal gereden miles: 100 (160 kilometer)
Weertype: bewolkt, af en toe een zonnetje. Warm en benauwd. Met als toetje: noodweer
Aantal achtbanen: 9

Geplaatst in Blog | 5 reacties

Dag 27: Watkins Glen State Park – Vineyards Seneca Lake – Knoebels

Corning (NY) – Hummelstown (PA)

Als kwart voor 9 de wekker gaat, sluimeren we nog wat en kleden onszelf dan aan. We lopen naar beneden voor het ontbijt. Ook hier weer het standaard ontbijtje wat we eigenlijk de gehele vakantie hebben gehad. Alhoewel, de bagels ontbreken hier. Of zijn ze gewoon op?

Na een half uurtje lopen we weer terug naar de kamer. Voor vanavond hebben we ook nog geen hotel en we bekijken onze couponboekjes, hotwire en choice hotels. We hebben nog 32.000 punten bij Choice Hotels en eigenlijk bevalt het ons wel, gratis slapen. Omdat we morgen naar Hershey Park gaan, willen we ook daar ergens in de buurt slapen. Via Choice Hotels zien we een Comfort Suites voor 16.000 punten. Laten we die maar doen dan 🙂

Vervolgens pakken we onze koffers, checken uit en kwart voor 11 zijn we op weg naar Watkins Glen State Park. Hier zijn we in 2006 ook geweest en dat heeft veel indruk op ons gemaakt. Dus doen we hem graag op herhaling. Na ruim een half uur arriveren we bij het State Park, maar door de drukte rijd ik net de ingang voorbij. Iets verderop is een tankstation, kunnen we mooi de wagen nog een keer voltanken en omkeren.

DSC_7089

Bij Watkins Glen SP betalen we 8 dollar entree en parkeren dan de auto vrij achteraan. De camera en dit keer ook ons statief gaat mee. Wordt deze toch nog een keer gebruikt deze vakantie. Als we net vier stappen hebben gezet, zien we iets verderop nog een leuk parkeerplekje in de schaduw. Ik draai dus weer om en haal de auto. Met deze temperaturen is het toch prettiger als je terugkomt in een auto welke in de schaduw heeft gestaan dan vol in de zon. Is meteen ook weer een stukje dichterbij de ingang.

Dan gaan we met een paar trappen omhoog. Dat zal dus de gehele trail zo zijn, trappen omhoog. Pfff… Maar we lassen gewoon genoeg fotomomenten in, zodat het niet opvalt dat we eigenlijk aan het uithijgen zijn. Het eerste stuk bestaat voornamelijk uit kleine watervalletjes. Het is prachtig lopen. We lopen overigens de Gorge Trail. Deze is 2,4 kilometer lang. Je hebt ook nog andere wandelpaden, maar deze lijken niet zo langs de rivier te lopen, maar eerder door het bos. De Gorge Trail is ook de bekendste van dit park.

DSC_7094

DSC_7108

Als we ongeveer op de helft zijn, komen we uit bij de Rainbow Falls. Dit is toch eigenlijk wel het mooiste stuk van het park. Er zijpelt water naar beneden en rechts daarvan zijn nog wat kleine watervallen in de kloof te zien. Het is een prachtig geheel zo. We klappen het statief uit en proberen wat foto’s te maken. Eigenlijk het liefst zonder mensen erop, maar de mensenmassa blijft maar stromen. Als er twee dames langslopen, vraagt er eentje of ik aan het wachten ben op een persoonvrije foto. Ja eigenlijk wel. En ze blijven lief even wachten met door wandelen. Uiteindelijk lukt het me zo om tóch een foto zonder iemand erop te maken. Erg aardig van ze.

DSC_7164

Dan lopen we weer verder. Nog meer trappen op. Maar het laatste stuk is toch wel het zwaarst. Dan loop je de Jacob’s Ladder op, met 180 treden. En dat is bést zwaar. We stoppen een paar keer. Niet dat mijn conditie het niet meer volhoudt, maar door de vele stappen naar boven, verzuren mijn benen gewoon. Ik kan gewoon geen voet meer optillen. En dan zijn we eindelijk boven. Ruim een uur over gewandeld. Boven houden we een plas- en drinkpauze. Alhoewel, voor mij wat drinken en voor Martijn een ijsje 🙂

IMG_20160623_125959219_HDR

Na een half uur rusten lopen we weer naar beneden. Dat gaat natuurlijk een stuk sneller en gemakkelijker dan naar boven. Alhoewel het toch wel uitkijken is met naar beneden lopen op Jacob’s Ladder. Het zijn geen kleine stappen, dus wil je veilig beneden komen, zul je toch goed moeten opletten. En dat geeft ook weer een aanslag op je knieën.

Uiteindelijk zijn we na een half uurtje lopen weer bij het beginpunt. Als we de navigatie in willen stellen op het adres van ons eerst uitgezochte wijngaarden, kent onze Tom de plek niet. Nou zeg, dat is ook wat. Dan stellen we hem in op ons tweede adresje: Rock Stream Vineyards. Wellicht komen we vanzelf een bord tegen van Castle Grisch Winery, ons eerste adresje. Rondom het Seneca meer zijn echt -tig van wijngaarden te vinden. Als we een minuut of 10 van Rock Stream verwijderd zijn, zien we inderdaad een bord van Castle Grisch: de eerstvolgende kruising linksaf. Uiteindelijk vinden we Castle Grisch dus zonder onze navigatie.

DSC_7193

DSC_7197

De omgeving ziet er prachtig uit. Veel grond met ‘wine-to-be’. We lopen naar binnen. Er zitten een paar stelletjes aan een ronde tafel, lekker te nippen aan hun wijntjes. Wij nemen plaats aan de toonbank en de man vraagt of we wat wijntjes willen proeven. Uiteraard, daarom zijn we hier tenslotte. Hij heeft 5 witte wijnen, 2 rode en 2 dessertwijnen. Je mag 5 wijnen proeven voor 4 dollar. Behalve de dessertwijnen, daarvoor komt nog een dollar bij. We kiezen voor de onderste drie witte wijnen en de twee rode wijnen. Eigenlijk best goedkoop, voor 4 dollar. We delen overigens wel een glas, want we moeten beide nog rijden en dan is het natuurlijk niet verstandig om beide uitgebreid te gaan proeven.

Ze smaken alle vijf prima, maar er is er geenéén die er echt tussenuit springt. We besluiten dus om geen fles te kopen en rijden dan weer verder. Na een goed tien minuten zijn we bij Rock Stream. Als we naar binnenlopen worden we verwelkomt door de huiskat. Ah, wat schattig. Ze komt ook meteen naar je toe en is enorm aaibaar. De man achter de toonbank vraagt of we willen proeven en we bekijken zijn lijst. Hij heeft behoorlijk wat wijnen. Ze zijn opgedeeld in verschillende groepen en per groep kun je dan voor een dollar of 5 proeven. Wij kiezen voor de portgroep. Als eerste proeven we twee Grappa’s van ieder 40% alcohol. Mijn god, wat zijn die sterk zeg. Ze lijken eerder op een wiskey dan op een Grappa. Martijn vindt ze wel lekker, maar het is niet zo mijn ding. De ports zijn ook aan de matige kant, alhoewel de Poolside Pink Port en de Shameless Red Port best lekker zijn. Maar wederom springt er hier ook niets echt uit. We lopen naar buiten en daar zit te kat weer. Uiteraard nemen we ook afscheid van hem (of haar?) echt zo’n kroelkatje en dan rijden we naar Villa Bellangelo in Dundee.

DSC_7200

Na een minuut of tien rijden zijn we bij Villa Bellangelo. Als we naar binnenlopen zien we eerst behoorlijk wat ‘commerciële zut’ staan. Daarna wat verzameling wijn en helemaal achteraan kun je proeven aan de toonbank. We zijn met nog een paar stellen binnen. We krijgen een bordje waarop je 5 wijnen (wederom voor 5 dollar) mogen proeven. We kunnen ook kiezen voor dezelfde wijnen te combineren met chocolade – want die combinatie schijnt erg goed bij elkaar te passen – maar dan betaal je 10 dollar. We houden het bij alleen wat wijntjes proeven en kiezen 2 witte, een rosé, een rode en een Scooterwijntje uit. Vooral de Moscato en het scooterwijntje valt goed in de smaak bij ons. Maar we besluiten toch om er niet iets van te kopen. Het is allemaal net niet speciaal genoeg.

DSC_7210

DSC_7218

Omdat we ook nog een pretparkje op de planning hebben staan, laten we de vineyards voor nu voor wat het is en stellen we de navigatie in op Knoebels. 3.5 uur rijden geeft hij aan. Allemachtig, zolang rijden was dat toch helemaal niet, in onze beleving. Naja ach, we moeten sowieso toch die kant op, want nog een stukje verder staat ons ‘gratis’ hotelletje te wachten op ons.

Martijn begint als eerste te chaufferen, zodat ik alvast wat aan het verslag kan tikken. Dan hoeft dat vanavond niet meer. Na een goed uur rijden we de staat Pennsylvania in. Iets verderop zit een visitor center en daar wisselen we van plek. Martijn wil graag even de ogen dicht doen, zodat hij weer wat fitter wordt. Want hij merkt dat hij een slaaprijder begint te worden en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Als Martijn net de ogen heeft gesloten, begint het wat te regenen. He getver, nee toch. We moeten nog zo’n anderhalf uur, dus wellicht is het weer dan wat anders. Achtbanen doen in de regen is niet onze hobby. Pennsylvania is overigens een erg mooie staat. Veel heuvels met veel groene bomen.

DSC_7239_cr

Om kwart over zes rijden we de parkeerplaats bij Knoebels op. Dit parkje heeft 6 achtbanen voor ons, waarvan we er al twee gedaan hebben tien jaar geleden. Je betaalt hier per attractie, of je betaalt een vast bedrag voor de hele dag plezier. Vanaf vijf uur geldt er een avondtarief, dus dat komt mooi uit voor ons. Als we het terrein oplopen, gaan we eerst op zoek naar een hokje waar je de tickets kunt kopen. De prijs voor de hele dag is 22 dollar. Maar met de houten achtbanen erbij kost het 28 dollar. We krijgen een plattegrond mee waarop ook de prijzen per attractie staan. We zoeken een overdekt bankje op – want het regent helaas nog steeds – en rekenen dan uit wat het ons in totaal gaat kosten als we de zes achtbanen willen doen. Dit blijkt 16 dollar per persoon te zijn. Nou, dan is zo’n polsbandje voor de hele dag natuurlijk helemaal niet interessant voor ons. Zeker niet omdat we op tijd weer weg willen en niet willen blijven hangen. Het is nog zo’n anderhalf uur naar ons hotel in Hummelstown rijden.

Als we terug lopen naar de kassa, merken we dat de regen inmiddels gestopt is. Ah, fijn! Je kunt alleen bonnetjes voor 5 dollar, 10 dollar of 20 dollar. Maar doordeweeks zijn dezelfde aantal bonnetjes iets goedkoper. We betalen nu dus 2x 18 dollar en daarmee hebben we voor 40 dollar aan bonnetjes. En dat terwijl we maar voor 32 dollar nodig hebben. Ach, kunnen we gewoon één attractie nog een keer doen.

Als eerste lopen we naar Impuls, een rare attractie van Zierer. Je gaat eerst 90 graden naar boven en dan heuveltje over en val je weer 90 graden naar beneden. We zijn een beetje bang dat hij pijn doet, maar hij valt echt 110% mee. Hij is echt super soepel. Prima baantje. Kosten overigens: 3 dollar per persoon. Dan lopen we naar Flying Turns. Een houten bobslee. Nergens anders ter wereld hebben ze een houten bobslee. Maar hier in Knoebels staat hij. Heeft ook wel even geduurd voordat hij af was. Tien jaar geleden was hij al in aanbouw, maar heeft uiteindelijk zes jaar geduurd voordat hij af was. Steeds bleek er iets niet goed te zijn, karretjes die omvallen in de bocht enzo. Hij is ook helemaal met de hand gemaakt, dus echt uniek in zijn soort. En wij gaan hem nu gewoon doen. Super tof. Ook hier betalen we 3 dollar per persoon.

We moeten even wachten, want het is wel precisiewerk. Je wordt namelijk ook nog gewogen. Och jee toch. Je mag niet met meer dan 400 lbs (dat is 181 kg) in een karretje zitten. Wij willen in ieder geval apart, zodat we de ruimte hebben. Je zit namelijk tussen de benen van je partner en dan is alleen zitten toch wel wat prettiger. Bij het wegen ziet degene niet hoeveel je weegt, maar komt er een melding op het scherm staan of de verdeling goed is. In eerste instantie wordt Martijn in het voorste karretje geplaatst, ik in de achterste en in de middelste karretje komt een man met zijn zoontje. Maar bij het wegen worden Martijn en de man omgedraaid.

Dan stappen we in, via de lifthill naar boven en dan in een houten halve ronde weer een stukje naar beneden. Vervolgens weer een lifthill op, iets hoger dit keer en dan …. wauw, wat gaaf joh. Zo’n aparte gewaarwording, in een houten baan glijden. Naast Flying Turns staat Phoenix, een houten achtbaan van het merk PTC welke we tien jaar geleden ook al eens gedaan hebben. Ook hier betalen we 3 dollar per persoon. We willen graag in het voorste karretje en daarvoor moeten we twee beurten wachten. Maar dan zien we dat het karretjes zijn per drie rijen. Dat betekent dus dat rij 1 en rij 3 op de wielen zit en rij 2 niet. We switchen over naar de 2e rij en mogen dan meteen instappen. Wat een geweldige baan zeg. Je hebt geen riem of iets dergelijks om, alleen een beugel welke niet eens tot aan je lichaam zit. Het is een out-and-back track, dus veel heuveltjes. En daar houden we wel van, want dan heb je airtime. En dat merk je hier ook weer. Je komt telkens het stoeltje uit. Leuk.

Inmiddels hebben we ook behoorlijk honger gekregen. Naast de houten baan zit een tentje met hamburgers. Ja, een keer een simpele burger is natuurlijk ook lekker. Martijn bestelt een Bourbon Sandwich en ik de Boom Shak-a-laka sandwich. En we nemen er ook nog wat mozzarellasticks bij. Het ziet er echt erg lekker uit. Eigenlijk hebben Martijn en ik dus dezelfde burger, alleen dan met andere saus: hamburger met bacon, kaas, gefrituurde uienringen, sla, tomaat en augurken. Alleen blijven het blaadje sla, de tomaat en de augurk liggen. Die hoeven we niet 🙂

IMG_20160623_195454771_HDR

Als we uitgegeten zijn, lopen we Black Diamond. Een PTC Family Mine Train. We mogen meteen instappen en het blijkt eerder een spookhuis aka darkride te zijn, dan een achtbaan. Heel af en toe heb je een kleine drop, maar nee. Niet ons ding. Snel maar weer verder. Hier betalen we overigens maar 2,50 dollar per persoon voor.

DSC_7266

Dan lopen we naar Twister, de andere houten achtbaan hier in het park. Ook deze hebben we tien jaar geleden al eens gedaan. We betalen 3 dollar per persoon en na een beurt wachten kunnen we voorin stappen. Hier zijn het namelijk karretjes met wel steeds twee rijen. Dus dan kun je beter wel in de voorste rij zitten van de twee. We gaan omhoog en daarna een paar rondjes, super hard door de bocht en dan uit de bocht zo de wat hogere lifthill op. Vervolgens denderen we weer naar beneden en daarna als een echte twister een paar rondes. Maar man man man, wat gaat dat hard zeg. Niet normaal. En hij is ook nog eens soepel. Wauw, dit is pas echt een goede houten achtbaan. Alleen al voor deze baan moet je naar Knoebels. Wauw!

Als we eruit komen, tellen we even onze bonnetjes en houden we 3 dollar apart de laatste achtbaan voor ons (een kinderachtbaan welke 1,50 dollar kost) en dan houden we nog 8 dollar over. Als we Twister dus nog een keer doen, houden we dus 2 dollar over. Naja ach, dat nemen we dan wel voor lief. We kunnen alleen nog maar 1 glijbaan doen voor 1 dollar per persoon. En dat vinden we eigenlijk een beetje té.

We gaan nogmaals in Twister, maar dan ergens in het midden. Ja, daar is de baan ook tof! Dender-de-dender. Echt geweldig (maar voor is hij beter hoor 😉 ) Dan lopen we naar onze laatste achtbaan: Kozmo’s Kurves. Een échte kinderbaan. Maar we mogen hem doen! Zowel voor onze lengte, als zonder kinderen. En hij is erg leuk! Zeker voor een kinderbaan gaat hij eigenlijk nog best hard. We gaan drie keer rond. Leuk hoor.

DSC_7275

DSC_7284

Daarna lopen we terug naar de auto en komen we tot de conclusie: Knoebels is (nog steeds) leuk! Ze zijn echt wat uitgebreid sinds ons laatste bezoekje. Ondanks dat het af en toe wat kermisachtig eruit ziet, heeft het echt wel een heerlijke sfeer. Veel leuke (aparte) attracties ook. Als je in de buurt bent, zeker de moeite van het bezoeken waard.

Inmiddels is het al behoorlijk donker geworden. Dat wordt nog wat met rijden. Het laatste half uur hierheen was namelijk op B-wegen en nu is het dus donker. Rijdt toch wat minder prettig. De navigatie leidt ons ook nog eens de verkeerde kant op. Dat wil zeggen, ons lijkt het logischer om links af te gaan, naar de grote weg, maar Tom zegt: rechtsaf. Nou oke, doen we dat maar. Wellicht is dat sneller. Maar daardoor moeten we wel over een echt bosweggetje. We zien geen hand voor ogen. Gelukkig hebben we lampen op de auto. We blijken langs de kampeergrond van Knoebels te rijden. Wat een leuke sfeer zeg. Voor sommige tenten brandt een vuurkorf en houden mensen marsmellows erboven. Ook veel lampjes aan de tenten. Het ziet er erg gezellig uit.

Vervolgens wil onze Tom dat we linksaf gaan, maar daar staat ‘road closed’. Oeps, wat nu? We rijden gewoon maar verder en na twee keer berekenen, heeft onze Tom een andere route gevonden. Ineens steekt er een wasbeertje over. Gelukkig kunnen we nog wat remmen en is hij nét op tijd overgestoken. Dat is schrikken zeg, ineens zo’n beest op de weg. Ik krijg er gewoon hartkloppingen van. En dat terwijl er niets gebeurd is. Gelukkig rijden we dan de normale provinciale weg op. Maar echt veel beter wordt dat ook niet. Nog steeds super donker en met af en toe een tegenligger die zijn groot licht te lang aan laat staan, is het ook niet prettig rijden.

Na een half uur bereiken we de snelweg. Nog steeds, super donker. Maar gelukkig geen tegenliggers die irriteren met hun (grote) licht. Maar het fijne rijden is van korte duur. Als we nog een half uur op de klok hebben, komen we in een file terecht. En dat op dit tijdstip. We staan zelfs een paar keer een goed vijf minuten stil. Zou er iets gebeurd zijn? Na een twintig minuten langzaam rijden zien we dat ze bezig zijn met de weg. Een paar kilometer na de werkzaamheden is er een rustplaats. Martijn en ik switchen weer van stoel en ik rijd het laatste half uurtje naar het hotel.

Als we om half 12 aankomen bij het hotel, worden we ontvangen door de dienstdoende security. Hij checkt ons in en krijgen kamernummer 401 toegewezen. Dan ziet hij dat we Elite Gold zijn en vertelt hij ons dat we uit wat drinken en een snack mogen kiezen. Jeuh…. We pakken de spullen uit, zetten deze op een bagagetrolley en met de lift gaan we naar de 3e verdieping. Helemaal achterin zit 401. Helaas niet zo’n grote kamer als vannacht, maar hij mag er wezen. Een redelijk standaard Comfort Suites kamer.

DSC_7286

DSC_7287

Morgen alweer de laatste volledige dag in Amerika. Wat gaat zo’n vakantie toch altijd weer (te) snel. We bezoeken morgen Hershey Park. Een park waar we tien jaar geleden ook al eens geweest zijn, maar inmiddels behoorlijk wat is bijgebouwd. We zijn benieuwd 🙂

Aantal gereden miles: 271 (436 kilometer)
Weertype: warm en af en toe een buitje.
Aantal achtbaan gedaan: 6

Geplaatst in Blog | 2 reacties

Dag 26: Darien Lake

Niagara Falls (Ontario, Canada) – Corning (NY)

Pfff, na een korte nacht, gaat de wekker om kwart voor 10. We hebben namelijk besloten om ons – gratis – ontbijtje bij Ruby Tuesday te skippen, om zo een uurtje langer uit te kunnen slapen. Als je om drie uur pas in slaap valt, is half 9 op staan veel te vroeg natuurlijk. Al voelen we ons vermoeide lichaam nu ook nog wel hoor.

We sluimeren nog heel even, want om 11 uur moeten we echt uitgecheckt zijn en aangezien we ook nog de koffers in moeten pakken… We ontdekken dat Martijn nét niet genoeg ondergoed heeft om deze vier dagen nog door te komen. Hij komt er twee te kort! Ofja, als hij nou beide onderbroeken nu één keer binnenste buiten draagt, dan is hij er natuurlijk ook. Maar nee, dat kan niet de bedoeling zijn 😉 Wellicht kijken of we vanavond kunnen wassen in het hotel? Of anders bij de Walmart maar een paar nieuwe kopen.

Uiteindelijk zijn we iets na half 11 gereed om weg te gaan. Maar wat is dat nou weer? Staat er gewoon een vrachtauto geparkeerd achter onze auto. Nu kunnen we dus niet weg! Alhoewel, met twee keer op-en-neer steken, lukt het me om achteruit de vrachtwagen te ontwijken en zijn we onderweg naar Darien Lake. Een pretpark wat voor ons 7 achtbanen op de planning heeft.

We rijden de straat uit, bochtje naar links, bochtje naar rechts en rijden dan de Rainbow Bridge op. Vanaf hier heb je ook een prachtig uitzicht op de twee watervallen. Jammer dat we daar geen tijd en zin voor vrij hebben gemaakt eigenlijk.

DSC_6949

Als we de brug over zijn, komen we weer bij de grenspoorten aan. Het is drukker als via een andere brug. Veel toerisme natuurlijk. Als we aan de beurt zijn, worden wederom de gebruikelijke vragen gesteld: hoelang ben je in Canada geweest, wanneer kom je weer terug, wanneer vlieg je terug naar Nederland. Maar dit keer moet ook de zijraam achter me open, zodat hij op de achterbank kan kijken. Op onze achterbank hebben we de koelbox staan, ook daar werpt hij een blik in. Uiteindelijk zijn we goedgekeurd en mogen we doorrijden.

Via de snelwegen rondom Buffalo, rijden we uiteindelijk bij Corfu de snelweg af. Toch grappig, dat als je in de staat New York rijdt, je telkens weer lijkt door Europa te rijden. We hebben al een Amsterdam gezien en een Rotterdam. Of Rome. En nu rijden we weer in ‘Griekenland’. We hebben nog niet ontbeten en zien bij de afslag een Denny’s. We parkeren de auto, lopen naar binnen en krijgen een plaatsje naast het raam. We bestellen dit keer niet ons gebruikelijke recept (de slams), maar beide een omelet. Martijn gaat voor de Ultimate Omelette en ik voor de Loaded Veggie Omelette. We mogen ook nog kiezen wat voor soort brood we er bij willen en of we aardappeltjes of hashbrowns erbij willen. Uiteraard kiezen we voor het laatste. Het smaakt erg prima en binnen een half uur zitten we alweer in de auto.

IMG_20160622_120831914_HDR

Als we aankomen bij Darien Lake betalen we 9 dollar voor het parkeren. Vroeger was het een Six Flags park, maar nu niet meer. Jammer eigenlijk, want anders hadden we natuurlijk gratis entree voor het park. Het lijkt niet druk, terwijl het park toch al een goed anderhalf uur open is.

DSC_6969

We lopen naar de kassa’s, maar geen één is open. Uh? We vragen het na bij de groepskassa en zij verwijst ons naar Guest Relations. Goed, gaan we daar maar in de rij staan. Gelukkig zijn we snel aan de beurt. Martijn vraagt twee tickets á 46,99 dollar per persoon en de jongen achter de kassa vertelt ons dat we dan beter één seizoenspas kunnen kopen van 69,99 dollar. Daar zit namelijk een bonnetje bij voor één persoon gratis. Dat betekent dus dat we voor 35 dollar per persoon de entree hebben. Dat is natuurlijk een stuk goedkoper. Ook blijkt daar parkeren bij te zitten. Door middel van het bonnetje welke we net gekregen hebben in te leveren, krijgen we de 9 dollar weer terug. Kijk, dat is nog eens klantenservice.

Dan lopen we naar een hokje waar de seizoenspassen gemaakt worden. Ik vul mijn gegevens in en er wordt een foto van me gemaakt. Vervolgens krijg ik een pasje, zonder foto. Dat is dan wel weer jammer. Voor Martijn scheuren we het bonnetje met één keer gratis entree uit het bonnenboekje en lopen dan naar binnen. Op een bankje bekijken we even waar alle achtbanen staan. Vier staan er links van het park bij elkaar en de andere drie staan rechts van het park. Als eerste lopen we naar links en komen uit bij Predator, een houten achtbaan van het merk Dinn Corporation. Het is niet echt druk. Uiteraard willen hem in het voorste karretje doen. Hierdoor moeten we een beurt of twee langer wachten. Het is alleen wel een deceptie als je na een park zoals Canada’s Wonderland waar ze met 3 karretjes werken in verband met de capaciteit, ze hier met maar één karretje werken. Het wachten duurt zo een stuk langer. Maar na een beurt of 5 mogen we instappen.

DSC_6984

De rit zelf is oké. Voor een houten baan is hij in ieder geval echt van hout ja: hij rammelt! Echt heel vervelend is hij niet, maar we zijn wat te verwend denk ik, deze vakantie. Naast Predator zit de Intamin Mega: Ride of Steel. Waar een officiële max aan zit van 1,93 meter. Martijn is dus weer te groot. Naja ach, hij heeft deze vakantie al meer van deze soort gedaan waar hij officieel niet in mocht. Dus we wagen gewoon de gok weer. Bij de ingang staat wel een personeelslid te controleren voor de lengte. Maar hij is bezig met een meisje te meten, wat zoals ik kan zien nét groot genoeg is. Wij lopen er gewoon langs en kijken verder niet om naar de meetlat.

Eenmaal in het stationnetje zien we dat er overal meetlatten hangen bij de instappoorten. De operator zit bij het voorste karretje. Dus we kiezen ervoor om nu niet voorin plaats te nemen, maar ergens achterin. Martijn hangt wat aan de hekken. Elke keer als het karretje terugkomt en de mensen uitstappen, lopen er twee personeelsleden welke achterin controleren naar voren. Ofwel, als wij aan de beurt zijn, zien ze Martijn niet instappen. Martijn gaat zitten, het riempje in de beugel gaan dicht. Zo, nu kunnen ze er niets meer van zeggen. Bij het controleren van de beugels zeggen ze er inderdaad ook niets over en dan gaan we.

Maar we vinden hem beide eigenlijk niet zo leuk. Ofja, hij is niet vervelend ofzo, maar hij is echt super saai. Hij heeft na de afdaling nog maar één heuvel en daarna schiet hij al de helix in. Vervolgens weer één heuveltje en dan weer een helix, twee kleine heuveltjes en dan zijn we er alweer. Echt een beetje saai eigenlijk. En daar komt bij dat Martijn toch wel erg klem zit met zijn knieën. Het is niet voor niets natuurlijk dat er een maximale lengte op zit.

DSC_6980

Op naar de volgende baan: Boomerang Coast to Coaster. Een Vekoma Boomerang. Niet onze favoriet. Maar ook hier valt hij niet tegen. Zeker het vooruit-stuk is soepel. Het achteruit-stuk is daarentegen wat minder soepel, maar nog steeds niet vervelend.

DSC_6993

We lopen weer verder en komen dan uit bij Moto Coaster van Zamperla. Hierbij stap je op een motor, als karretje. Ziet er hetzelfde uit als de baan in Toverland, maar je kunt hem daarmee echt niet vergelijken. Die in Toverland is een stuk prettiger.

DSC_7008

Tot nu toe is het park niet echt ons park. Je ziet zelf nog de kenmerken van Six Flags. De grond is hier van beton, en niet – zoals bijvoorbeeld een Canada’s Wonderland – van stenen/klinkers.

Ik heb ook wat hoofdpijn gekregen (slaaptekort?) en we gaan op een bankje zitten. Ik neem wat ibuprofen en checken het internet. Want dat is dan wel weer positief hier, ze hebben gratis wifi in het park. Ofja, soms wat onstabiel, maar op dit bankje werkt hij perfect. We realiseren ons dat we nog geen hotel hebben voor vanavond en Martijn bekijkt wat er op Hotwire staat. We willen graag in de buurt van Watskin Glen slapen, aangezien we die morgen op de planning hebben staan. Maar Hotwire heeft niet veel naar onze zin. Wellicht zo maar ons bonnenboekje uit de auto halen, als daar niets in staat, kunnen we altijd nog iets Hotwiren.

Vervolgens kijkt Martijn ook even op Choice Hotels, wellicht dat daar iets leuks tussen staat, maar die prijzen zijn ook nog wat te duur naar onze zin. Vervolgens bedenkt Martijn zich ineens: we hebben veel bij Choice Hotels geboekt, deze vakantie. Ofwel, we hebben punten gespaard. We bekijken het aanbod van hotels welke we met punten kunnen betalen en zien een leuke Comfort Inn voor 20.000 punten. We hebben zelf nu zo’n 52.000 punten bij elkaar verzameld, dus dat kan er prima vanaf. Bam, geboekt.

IMG_20160622_150031

Vanavond slapen we dus gewoon een keer gratis. Ook leuk, toch? De hoofdpijn is wat gezakt en we lopen weer verder, naar de volgende baan: Viper. Een Arrow Custom Looping. We wachten een beurt en stappen dan ergens achterin in. Leuke baan, maar niet bijzonder.

DSC_7024

DSC_7034

Vervolgens lopen we langs Hoot n Heller, een Zierer Tivoli Small. En hij blijkt inderdaad ook erg smal te zijn. We mogen er beide door onze lengte niet in. Hij is bedoelt voor de allerkleinste. Jammer, geen coasterbingo vandaag. Alhoewel, ik vind als je er écht niet in mag, dat je hem dan ook niet hoeft te tellen voor een bingo. Bedoel, ik word nooit meer zo klein, dan zou ik nóóit een bingo meer kunnen krijgen hier.

De laatste baan voor vandaag is Mind Eraser, een Vekoma SLC. Zo’n hangende, zoals in Walibi World. Oftewel: niet prettig. Maar het mag gezegd worden, ik vind hem niet zo vervelend als daar eigenlijk. De karretjes schudden wel echt énorm. Maar door middel van mijn oor goed tegen de beugels aan te houden, gaat mijn hoofd niet zo op-en-neer. Scheelt een heleboel pijn. Martijn heeft er wel meer last van, zijn beugel drukt enorm op zijn schouders. De maximale lengtegrens is hier 2.03 meter, maar Martijn heeft er toch ook al veel last van met zijn 1.97 meter.

DSC_7049

Voordat we het park uitlopen, gaan we nog op zoek naar wat drinken. Het is op zich niet te warm vandaag, gelukkig. Maar wat vocht lusten we wel. We houden het gewoon bij wat fris en half 5 lopen we het park uit.

We stellen de navigatie in op een Walmart net wat verder als ons hotel. Net geen twee uur rijden geeft hij aan. Onderweg tik ik alvast van het verslag. Ik loop tenslotte wat achter door het geweldige late concert van gisteren. Een half uur voor aankomst wisselen we van chauffeur. Martijn merkt dat hij door de zon toch wat moe begint te worden en dan is rijden niet de aller veiligste om te doen.

Net voordat we bij de afslag zijn, rijden we langs een vliegveld met een zweefvliegmuseum. Dat is nou écht wat voor (schoon)vader Henk. Wellicht als ze ooit deze kant op gaan, dit ook maar op hun to-visit lijstje zetten 🙂

DSC_7053-cor

Dan komen we bij de afslag naar de Walmart. We zien ook dat er een Texas Roadhouse naast zit. Dat komt mooi uit, eten we daar maar ook meteen. Hoeven we straks het hotel niet meer uit. Bij de walmart kopen we een set onderbroeken van 4 stuks en meteen ook wat ibuprofen pillen. Mijn oploszakjes zijn op en de pillen hier zijn niet zo groot als thuis. Dus wellicht dat ik dit formaat wél kan slikken (ik heb een pilslik-fobie, vandaar). Dan rijden we door naar het restaurant.

Martijn bestelt de Beef Tips met de aardappelpuree en caesar salade ernaast en ik de New York Strip met ook de aardappelpuree, maar met de huissalade met blauwe kaas dressing ernaast. De salades komen al vrij snel. Ik bewaar nog wat blauwe kaas dressing voor op mijn vlees.

IMG_20160622_194642788_HDR

Dan brengt de serveerster ons eten en ziet me de blauwe kaas op het vlees doen. Ze vraagt of ik nog een extra bakje wil. Ja lekker! Wat een service 🙂

IMG_20160622_195855900_HDR

IMG_20160622_195914548_HDR

Het smaakt allemaal prima en in een half uur zijn we onderweg naar ons hotel.

Als we inchecken ziet het meisje achter de balie dat we via de choice hotelpunten hebben geboekt en dat we Gold Member zijn en krijgen daardoor een tasje met wat lekkers erin mee: een flesje water, wat corn chipjes en peanut butter cups van Reese’s. Wat aardig! We krijgen kamernummer 199 toegewezen en vragen of er een bagagetrolley is. Deze staat net om het hoekje en pakken de koffers uit de auto welke voor de deur staat. Als alle bagage op de trolley staat, zet ik de auto weg en lopen we naar binnen. Maar waar is de lift nu? Als we er naar vragen blijkt dat er helemaal geen lift is. En dat terwijl onze kamer op de eerste verdieping zit. Ja, handig. Not! Naja ach, dan maar even sjouwen met de koffers.

Dan open we de kamerdeur en zien we een enorme ruimte met een apart TV hoekje en om de hoek het bed. De badkamer is ook behoorlijk groot. Gaaf zeg. Zou dit ook zijn omdat we Gold Members zijn? Geen idee, maar we vinden het wel tof. Alleen de wifi is wat aan de trage kant. Ach ja, we vermaken ons wel met wat afleveringen van GTST hoor. Geen probleem.

DSC_7071

DSC_7077

Morgen weer een drukke planning. Eerst naar Watskin Glen State Park, met verschillende watervallen en daarna wat wijngaarden bezoeken. Al weet ik nog niet welke. Wellicht ook maar zo eens kijken welke op de planning gaan. En daarna, in de avond nog naar Knoebels. Een leuk klein pretparkje waar we tien jaar geleden ook zijn geweest. Voor morgen weer geen hotel geboekt. Kunnen we vast zo ook nog even naar kijken. Maar dat, horen jullie morgen wel.

Aantal gereden miles: 176 (283 kilometer)
Weertype: zonnig, maar niet heet. Gewoon lekker temperatuurtje.
Aantal achtbanen: 6

Geplaatst in Blog | Een reactie plaatsen

Dag 25: Niagara Falls & Kiefer Sutherland Music

Niagara Falls (Ontario, Canada)

Om kwart voor 9 gaat de wekker. Wat een heerlijke nacht was dat. We sluimeren uiteraard nog wel wat, het is tenslotte vakantie. Rond half 10 lopen we naar Ruby Tuesday. Ons hotel heeft daar namelijk het ontbijt. Gisteren bij het inchecken ook 2×2 bonnetjes gekregen voor het ontbijt.

Als we Ruby Tuesday binnenlopen, zien we dat er alleen maar gasten van ons hotel binnen zijn. Er staat namelijk een buffet klaar met broodjes, bagels, ontbijtgranen en wafels. Het restaurant is nog niet open voor ‘de normale klant’. We ontbijten tot een uur of 10 en lopen dan weer terug naar de kamer. We sluiten onze ogen weer. We blijken toch meer moe te zijn dat we dachten. Na 8 uur slapen, zijn we blijkbaar nog niet goed wakker.

Maar wat is een uurtje de ogen dicht heerlijk zeg. Iets na 11-en lopen we naar buiten. De planning is om met de Maid of the Mist mee te varen naar de Falls. Dan kom je wel heel dichtbij. Het is drie stappen lopen vanaf ons hotel om naar de rivier te komen.

DSC_6836

Maar waar zit de Maid of the Mist eigenlijk? Wel zien we Hornblower Dat is ook een organisatie waarmee je naar de Falls kan. Maar dan zien we het. Hornblower is aan de Canadese kant en Maid of the Mist aan de Amerikaanse kant. Aha.

DSC_6919_cr

Tien jaar geleden sliepen we aan de Amerikaanse kant, vandaar dat we toen met die organisatie mee zijn geweest. We besluiten dus om maar met de Canadese organisatie mee te gaan. Het is even zoeken waar we een kaartje moeten kopen, maar uiteindelijk vinden we de kassa snel.

We kopen twee kaartjes á 19,95 Canadese Dollars per persoon en via een gangenstelsel komen we uit bij een paar liften. Daarmee gaan we naar beneden en lopen dan weer naar buiten. We krijgen een poncho uitgedeeld. Een rode. Bij de Maid of the Mist krijg je blauwe. Daarmee maakten we destijds de grap dat we smurfen waren. Maarja, wat zijn we nu… in onze rode poncho’s dan?

IMG_20160621_125219

We sluiten aan in de rij, maar de boot komt er al aan. Ze hebben twee boten, als de ene net weg is, komt de andere er al weer aan. Dus echt druk is het niet. Al met al wachten we nog geen kwartier om op de boot te mogen. We lopen naar het bovendek, vanaf daar heb je een goed overzicht over het geheel. De kant waarvan je de Amerikaanse watervallen goed kan zien staat helemaal vol. Wij lopen dus maar naar de andere kant. Je vaart tenslotte ook terug, dus dan zie je die watervallen alsnog. De jongen naast me vertelt tegen zijn vriend dat deze kant ook de beste kant is, omdat hij bij de Horseshoe Falls linksom draait, waardoor je een beter uitzicht hebt op het geheel. Goed om te weten dus 🙂

DSC_6847

Dan vaart de boot uit. Het is vooral erg winderig. We stoppen even bij de Amerikaanse watervallen en varen dan door, naar de Horseshoe Falls. Wat een bak water komt daarvan naar beneden zeg. We varen de mist in en voelen het waterdamp over ons heen komen. Af en toe maken we snel een foto, want je wilt niet dat de spullen nat worden natuurlijk. Vervolgens draait de boot om en… worden we klets- en kletsnat. Mijn muts zakt af door de wind, dus mijn haren zijn ook kletsnat. De poncho komt maar tot de knieën, dus ook de broek is zeiknat. Ach ja, met dit weer is dat ook helemaal niet erg. Wat een ervaring zeg.

DSC_6889

Als we weer aan land zijn, drinken we een wijntje van een lokale wijnboer in de zon. Even wat opdrogen hoor. En dat met zo’n uitzicht. Je kan het vervelender treffen.

IMG_20160621_130146021

Als we zijn opgedroogd, gaan we weer met de lift naar boven en lopen we wat langs de waterkant richting de Horseshoe Falls. En weer worden we wat nat. Maar niet zo nat als op de boot.

Dan lopen we weer terug naar het hotel. We hebben immers vanavond nog wat op de planning staan, dus een beetje opfrissen kan geen kwaad. We nemen beide een douche en gaan dan op weg naar Stratford, naar Masonic Hall. De navigatie geeft aan dat het zo’n 2,5 uur rijden is. De weg is enorm saai. Vooral met die zon op je bolletje is het erg zwaar om wakker te blijven. Gelukkig rijdt Martijn, dus doe ik voor even mijn ogen dicht. Het is niet Martijns hobby om in het donker te rijden, dus rijdt hij – in het licht – heen en ik dus in het donker terug. Vooral het laatste uurtje is vrij saai. Je rijdt dan over alleen maar 80 km/h wegen.

Uiteindelijk zijn we om kwart voor 6 in Stratford. Het is alleen even bekijken waar we kunnen parkeren. Want als we bij The Hall aankomen, zien we dat we daar niet kunnen parkeren. Er staat nog niemand bij de deur te wachten. Fijn. Een straat verder kunnen we de auto parkeren op een terrein. Het blijkt tot 18.00 uur betaald parkeren te zijn, en we gooien er netjes 15 cent in, zodat we zeker niet illegaal parkeren.

Dan gaan we op zoek naar eten. Kiezen we voor de snelle optie Subway, of kijken we nog even verder. De deuren gaan pas om 19.00 uur open, dus we kiezen ervoor om nog even verder te kijken en komen uiteindelijk uit bij Bentley’s Bar. Op het terras is het redelijk vol en lopen naar binnen. We mogen zelf een plaatsje uitkiezen. Martijn bestelt de Thai Noodles en ik de Mac & Cheese with 5 cheeses. Uiteraard met beide een biertje erbij. Na een minuut of tien komt het eten en het ziet er niet alleen heerlijk uit, het smaakt ook nog eens erg lekker. Mijn laatste happen kunnen er éigenlijk niet meer bij, maar ik eet toch alles op. Het smaakte echt ver-ruk-kelijk.

IMG_20160621_181645210

IMG_20160621_181657410

Iets na half 7 zijn we alweer buiten. Om het hoekje pint Martijn nog wat dollars uit de muur en lopen dan naar The Hall. We zien een enorme bus staan. Och nee, het zal toch niet zo’n hele bejaardenclub zijn die nu afgedropt wordt? Ik zie iemand foto’s maken van een stelletje, maar op de achtergrond staat een bank. Ik vraag me echt af waarom je in godsnaam een foto gaat maken met op de achtergrond een bank. Doe dat dan gewoon voor The Hall zelf ofzo. We lopen door en zien dan wel een kleine rij staat met een man of 12. Exact daar tussenin staat een muurtje waarop je kunt zitten. Martijn en ik doen net alsof onze neuzen bloeden en gaan dus tussen de mensen gewoon daarop zitten. Vervolgens komen er twee dames helemaal enthousiast terug: wahhhh ik heb hem, ik heb hem! Blijkt dat stelletje van de foto niet een stelletje te zijn, maar één daarvan was dus Kiefer! WHAT THE F***??? Heb ik hem nu dus net gewoon straal voorbij gelopen? Dit was MIJN kans geweest om met hem op de foto te gaan. Ik mezelf nog afvragen waarom iemand in godsnaam daar een foto wilde maken. Ik heb het stelletje ook niet aangekeken. Was te veel bezig met in de verte de rij te bekijken. Echt serieus, hoe kneus kun je zijn? Wat een baalmoment. De bus blijkt dus ook niet zomaar een bus te zijn, maar zijn tourbus.

IMG_5587

De dames kletsen wat tegen andere fans over hoe geweldig het was. Man, dat wil ik helemaal niet horen. Ga weg, argh… grrr…. Een dikke zucht.

IMG_5588

De rij wordt steeds langer en langer. De deuren openen uiteindelijk om 19.15 uur. Rustig lopen we naar binnen en kunnen dan vooraan gaan staan. Woohoo. Maar wat duurt wachten toch lang als je naar zo iets hebt uitgekeken. Schiet toch eens op joh. Een beveiliger komt naast ons staan en vertelt ons dat er eerst om 20.00 uur nog een voorprogramma komt en daarna pas Kiefer. Tuurlijk joh, kan er ook nog wel bij. De zaal zelf is erg klein. Ik vermoed een derde van Paradiso. Volgens de site kunnen er zo’n 190 man in.

IMG_5589

Vervolgens komt het voorprogramma op, een dame. Ze heet Jessica Mitchell. Een lokale singersongwriter. Ze zingt echt prachtig. Echt met gevoel. Je hoort het, je ziet het, je voelt het. Ze zingt een liedje of 6 en verdwijnt dan van het podium.

IMG_5598

Nou Kiefer, kom maar op. Maar wederom wordt het wachten op de proef gesteld. Pas iets na 9-en is het dan eindelijk zo ver. Eerst komen de vier bandleden het podium op en dan… eindelijk eindelijk eindelijk… Kiefer! Wauw, wat een man. Hij ziet er goed uit. Wel wat iellig. Zeker met die skinny jeans van hem. Maar zo zie je het kontje wel goed hoor. Mij hoor je niet klagen. Ze openen met Can’t Stay Away. Een nummer die niemand nog kent natuurlijk. Hij heeft alleen ‘Not Enough Wiskey’ uitgebracht. De andere liedjes zullen we nu allemaal voor het eerst gaan horen. We zijn benieuwd.

Maar het klinkt allemaal prima. Beetje rock en soms een beetje country. De band heeft er veel zin in en geniet zichtbaar. Kiefer gaat zelfs een keer voor me op de knieën hahaha…

13466406_10153669972062546_738662949866804181_n

Heeft wel zo zijn voordelen, dat vooraan staan. Al komt er op een gegeven moment, na een liedje of 7 twee van die meiden zich door de menigte drukken om zo vooraan te willen staan. Ja, dat laten we niet zomaar gebeuren hoor. Kom nou. Echt, wat brutaal ook. Gelukkig zijn ze na twee liedjes het zelf ook beu en lopen weer terug.

IMG_5607

Na anderhalf uur is het toch echt afgelopen en kan ik zeggen dat Kiefer er echt een fan bij heeft qua liedjes. Hij zingt persoonlijke rock. Klinkt in ieder geval prima!

De meeste lopen naar buiten, maar wij blijven even binnen wachten. Misschien komt hij nog wel terug voor een foto. Maar na tien minuten komt er nog niemand van de band. Buiten zien we dat de tourbus er nog staat. Zolang die er nog is, is Kiefer ook nog ‘in the house’. Verschillende mannen breken de instrumenten af en als alles verzameld is in kisten, brengen ze die naar de bus. Na een drie kwartier is alles ingepakt en kunnen ze dus gaan. Maar nog steeds geen Kiefer gezien. Inmiddels is het al na 11-en en we moeten natuurlijk nog zo’n 2.5 uur terug naar Niagara Falls terugrijden. Maarja, zo’n kans krijg je maar één keer. Dus we wachten gewoon wat langer. Om ons heen zijn nog wat fans die op hem wachten.

Vervolgens komen ook de overige bandleden naar buiten. Ze roken een sigaretje en stappen dan de bus in. Komt hij er al aan? Waarom duurt het zo lang? Even lijkt de bus er vandoor te gaan als hij start. Hij zal er toch al niet alvast in gesneakt zijn op het begin? Maar de bus wordt weer uitgezet. Een mannetje (tourmanager?) loopt steeds naar binnen en weer naar buiten. Gaat hem maar eens halen ja! Maar hij komt steeds alleen weer naar buiten. Pff, waarom duurt het zo langgggg??? Martijn is het wachten ondertussen erg beu en wil gaan. Maarja, nu we al zolang gewacht hebben, wil ik ook blijven ook. Maarja, waar leg je de grens? Tot 12 uur wachten? Tot 1 uur wachten? Ooit moet hij naar buiten komen, toch?

En dan eindelijk… eindelijk eindelijk eindelijk, om kwart over 12 komt Kiefer naar buiten. Hij praat eerst met een paar fans voor ons. De andere fans verzamelen zich ook om hem heen. Eigenlijk had ik liever dat hij wat doorgelopen was, omdat daar het licht beter is. Het is inmiddels buiten natuurlijk donker en met de straatverlichting is het niet super gesteld. Iets verderop heb je prima verlichting van de bank. Naja ach, we doen het er maar mee 🙂 Vervolgens kletst hij ook nog wat met andere fans, gaat ermee op de foto en zet wat handtekeningen. En dan, dan ben ik aan de beurt. Wahhh!! Hij vraagt hoe we de show vonden en kijkt me dan ineens aan en zegt: hey, jij stond toch vooraan? Wow, hij herkent me gewoon van net? Hoe cool 😀 Martijn vertelt hem dat we ‘all the way from Holland’ komen. Ofja, niet speciaal voor hem, maar we op vakantie en dit kwam op ons pad. En hij reageert heel grappig met ‘oh duh, dat snap ik ook wel ja, dat je niet speciaal hiervoor hierheen komt hahaha’. We maken een paar foto’s en krijgen dan een hand van hem: “it was nice to meet you”. Dank je Kiefer, wij vonden het ook heel ‘nice’ jou te ontmoeten 🙂 Hij neemt echt de tijd voor de fans om er mee te kletsen. Super leuk. Dat maakt het wachten echt meer dan waard.

13509106_10153669109732546_2262056581394472556_n

Vervolgens rijden we de saaie weg weer terug. Zonder zon is het wel een stuk beter vol te houden. En ik zit natuurlijk nog vol met adrenaline, dus wakker ben ik wel. Alhoewel, af en toe moet ik toch behoorlijk gapen hoor. Uiteindelijk rijd ik in 2 uur weer terug naar Niagara Falls. Eenmaal op de hotelkamer even laten weten op facebook dat het verslag wat later komt en dan gaat het licht toch echt uit.

Wauw, wat een dag… wat een afsluiting van de vakantie. We hebben nog zo’n vier dagen voor de boeg, maar dit voelt wel als een prima afsluiting zo. Echt een hoogtepunt wat mij betreft.

Morgen staat er weer een pretpark op de planning. Het is doordeweeks, dus we verwachten geen drukte. Kunnen we mooi wat uitslapen. Jammer alleen dat we al om 11 uur moeten uitchecken.

Aantal gereden miles: 227 (365 kilometer)
Weertype: zonnig en warm

Geplaatst in Blog | 5 reacties

Dag 24: Canada’s Wonderland & Niagara Falls By Night

Richmond Hill (Ontario, Canada) – Niagara Falls (Ontario, Canada)

Rond een uur of 6 word ik wakker van één af ander piepgeluid. Alsof het alarm van de wekker af gaat, maar ik heb toch echt een ander geluid erop zitten. Na een minuut of tien hoor ik het weer en dan besef ik ineens: dat is de wekker bij de buren! Of de muren zijn hier niet goed geïsoleerd (terwijl ik verder toch niets hoor), óf ze hebben hem gewoon té hard staan. Ik gok dus op het laatste.

Onze wekker staat op kwart voor 8, dus ik dommel gewoon nog wat verder. Als bij ons de wekker dan toch gaat, hebben we moeite met op staan. Uiteindelijk staan we toch op, kleden we onszelf aan en lopen naar het ontbijt. Gelukkig is het niet zo druk als gisteren. We werken snel een ontbijtje weg en zijn in een half uurtje weer terug op de kamer. Pakken de spullen in en zijn dan op weg naar Canada’s Wonderland, wat een half uurtje rijden is. Iets na tienen parkeren we de auto op het terrein. We zien al veel achtbanen vanaf de parkeerplaats. Wauw, wat een prachtige collectie zo op het eerste gezicht.

DSC_6581

DSC_6587

We hebben al thuis al via internet kaarten gekocht en zijn dus vlot het park in. We pakken er een plattegrond bij. Goed, waar gaan we als eerste heen? We kijken even om ons heen en zien dat de meeste meute rechtsom gaan. Oké, dan gaan wij dus linksom. Als eerste komen we uit bij Flight Deck, een Vekoma Inverted. De minst favoriete baan van ons beide. Goed, kunnen we hem maar gedaan hebben. Zijn we hem ook snel vergeten. Of zoals Martijn zegt “ik wil voorkomen dat we moeten wachten voor een K-baan”. Want er staat gelukkig nog geen rij.

DSC_6614

We nemen plaats ergens in het midden en gaan dan de rit tegemoet. Het moet gezegd worden: het viel mee. We hebben ergere Vekoma’s meegemaakt. Naast Flight Deck ligt Time Wrap, een Zamperla Volare. Och jee, dat is zo’n vogelkooi ding. Ook geen prettige baan. Hier gelukkig ook geen rij dus stappen meteen in. En meteen is déze baan omgedoopt tot minst favoriete baan. Echt serieus, wat doen we onszelf aan? Gelukkig hebben we nu de twee minst favorieten gedaan, het kan dus alleen maar beter worden.

DSC_6626

Als we verder lopen, komen we uit bij Behemoth, een B&M Hyper. Dat zijn juist onze meest favorieten banen: de hypers! En Canada’s Wonderland heeft er gewoon twee van! Waarvan deze de minst hoge is. De karretjes van deze baan zijn iets anders dan standaard. Je zit namelijk met zijn tweetjes voorin en de tweede rij bestaat ook maar uit twee zitjes, maar die staan iets verder naar de zijkant, waardoor je op de tweede rij eigenlijk ook vrij uitzicht hebt op de afdaling. Maar wij stappen uiteraard gewoon in de karretjes op de eerste rij. Wat een geweldige baan! Over de heuvels heen lijkt het gewoon alsof je zweeft. Je komt gewoon je stoeltje even uit en dan pas bij de daling belandt je daar weer in. Eventjes gewichtsloos, heet dat dan. Super!

DSC_6638

De vierde baan wordt Back Lot Stunt Coaster. We moeten een kleine vijf minuten wachten en stappen dan in het achterste karretje. We vinden hem niet zo leuk als in Kings Dominion. De effecten van vuur doen het ook niet eens. Snel maar weer door.

Achtbaan nummer 5 is Mighty Canadian Minebuster, een houten achtbaan van het merk Curtis D. Summers. Geen idee wie die meneer is, maar hij maakt blijkbaar leuke coasters. We vinden hem namelijk erg leuk. Het is een zogenaamde ‘out & back’ coaster. Na de afdaling wat heuveltjes heen, bochtje om en dan weer wat heuveltjes op de terugweg. Hij is echt lomp, maar wel leuk lomp. Heerlijk ruig. Zoals hout hoort te zijn eigenlijk. Het is alleen wat wat krapjes voor mij in het stoeltje. Het bankje is opgedeeld in tweeën door middel van een extra stuk. Ik pas er nog maar nét in. Ofja, eigenlijk niet…. Zit wat schuin. Na de vakantie toch écht gaan afvallen. Woepsie.

Vervolgens lopen we naar Wonder Mountain’s Guardian. Een baan van een voor ons onbekend merk: Art Engineering. Het blijkt een indoor darkride te zijn. Als we in de rij willen aansluiten, worden we tegen gehouden: tassen mogen niet mee. Deze dienen opgeborgen te worden in een kluisje. Uiteraard, we dachten al: wanneer komen ze. De kluisjes 🙂 We betalen 2 Canadese dollars en sluiten dan aan in de rij. Als we bijna aan de beurt zijn, gaan ineens de lichten aan. Storing! We besluiten om te wachten. We worden ondertussen vermaakt op de TV met een quiz (feitjes van de achtbaan). Zo weten we nu het ontwerp uit Duitsland komt, dat er 150 mensen eraan meegebouwd hebben en dat het een record heeft met het ‘langste continue projectiescherm’. Het blijkt namelijk niet alleen een achtbaan te zijn, maar ook een spelletje. Na twintig minuten is de storing opgelost en een kreet van blijdschap galmt door de rij. Na drie beurten wachten zijn we aan de beurt. We krijgen een 3D bril uitgereikt en stappen dan in een karretje wat vooruit gaat. Het karretje bestaat uit twee delen. Het voorste gedeelte met vier stoelen: twee vooruit, twee achteruit. En ook het tweede karretje heeft twee stoelen vooruit en twee achteruit. Wij stappen dus in het tweede karretje wat vooruit gaat. Nadat we via de lifthill naar boven zijn, een kleine afdaling hebben gehad, rijden we weer naar binnen en zien we op het projectiescherm verschillende enge beesten welke we dood moeten schieten met ons geweer wat op het karretje zit. Wat leuk zeg! Het karretje is overigens een kwart gedraaid, zodat je beide kanten gebruik kunt maken van een projectie. Het is alleen wel vermoeiend hoor, steeds maar dat schieten. Je krijgt er gewoon kramp van in je pols. Bij de laatste scene moeten we een grote draak verslaan en dan… Waahhhh! Een ‘Tower of Terror’ effect. Ofwel, een vrije val naar beneden. Hahaha, die zagen we niet aankomen. Echt super leuk gedaan.

We doen hem dus meteen nog maar een keer, want we hebben tenslotte betaald voor het kluisje, dan gaan we die ook maar gebruiken ook. Ditmaal stappen we in het eerste karretje, maar dan achteruit. Tijdens de wachtrij hebben we gelezen op internet (free wifi hier in het park. Yeah!) dat als je achteruit gaat, je minder projecties hebt. Wij willen het verschil wel eens zien. En dat blijkt hem te zitten in de bochten. De karretjes die vooruit gaan, draaien steeds met een grote bocht mee. En deze bochten hebben een continue projectiescherm. De karretjes welke achteruit gaan, hebben steeds de binnenbocht, waardoor je steeds het hoekje om gaat en daar een stuk projectie mist. Het mag duidelijk zijn: vooruit is leuker.

Nadat we twee keer met de Wonder Mountain’s Guardian zijn mee geweest, lopen we naar Vortex. Een Arrow Suspended. Hiervan zijn er helaas niet zoveel meer. Het zijn een soort ‘snowjet’ karretjes welke aan een baan hangt. We wachten even en stappen dan ergens in het midden in. We mogen de tassen gewoon meenemen. Sterker nog, ze moeten zelfs mee. De rit is echt super leuk. Jammer dat er nog maar weinig van deze zijn hoor.

DSC_6661

Daarna stappen we in Fly. Een Mack Wilde Muis. Vandaar ook de logische naam… Wellicht dat de muis vliegjes gaat vangen dan? We wachten een tien minuten en stappen dan in. Het is een iets andere muis dan we gewend zijn. Geen kermisbaan in ieder geval. Gewoon een leuke muis. Kijk, zo kan het dus ook.

DSC_6647

DSC_6652

Het is ons overigens opgevallen dat ze hier prima doorwerken. Bijna geen wachtrijen, ondanks dat het toch wel drukkig is hoor. Maar met 16 achtbanen, heb je natuurlijk ook wel verdeling van de gasten. Het park zelf ziet er ook echt prachtig uit. Veel groen. Het personeel is ook vrolijk overal. Ja, leuk. Dit.

Inmiddels hebben we toch wel wat honger gekregen. Maar vooral ook enorm veel zin in bier. Wat is het toch weer warm vandaag. Graad of 30 á 32? Het waterpark is ook open en inclusief bij het pretpark. Maarja, we hebben nog zoveel achtbanen op het programma staan. Had anders écht willen zwemmen. Het is redelijk bewolkt, waardoor het gewoon benauwd is. Op de plattegrond bekijken we waar we wat bier kunnen halen. Het Backlot Café lijkt ons wel wat. Als we aankomen op de plek waarvan onze plattegrond zegt dat het daar moet zitten, zien we geen Backlot Café. We snappen er niets van. We vragen het aan een medewerker en het blijkt nog een stukje verder lopen te zijn.

Het ziet er allemaal goed uit. Vooral voor een pretpark moet het toch gezegd worden dat het aanbod aan eten hier echt top is. We bestellen beide een pizza. Martijn gaat voor de ‘Greek’ en ik voor de ‘Pesto Amore’. Het duurt even en ondertussen bestellen we aan de ‘bar’ wat bier. Hij heeft er vier op de tap staan. Martijn gaat voor de IPA en ik voor het tarwebier met abrikoos.

De pizza smaakt echt verrukkelijk. Het is van betere kwaliteit dan de gemiddelde pretparkvoer. Bijna een volwaardige pizza joh. Niet qua formaat overigens. Gelukkig 🙂 Het bier valt iets minder in de smaak. We vinden hem beide wel lekker, maar hadden het iets lekkerder verwacht. Hadden we wellicht toch de andere moeten pakken… Naja ach. Bier is bier he.

IMG_20160620_135319799

IMG_20160620_135322421

Onze negende achtbaan wordt Thunder Run. Een Mack Powered. Leuk, maar niet speciaal. Gelukkig hoeven we er niet lang voor te wachten. We lopen snel verder en komen uit bij Bat, een Vekoma Boomerang. Hier wachten we een beurt of 6 voor. Dat krijg je met een boomerang. Je kunt niet meerdere karretjes op de rails zetten. Je hebt dus minder capaciteit per uur. We vinden hem in ieder geval niet zo vervelend zoals de gemiddelde boomerangen. Hij is zowaar soepel.

Bam, dat waren er tien. Nog zes te gaan! Snel dus weer verder. De elfde baan wordt Wild Beast. Een houten achtbaan, ook weer van het merk Curtis D. Summers. En wild is hij inderdaad. Ook weer een toffe baan. Maar ook hier heb ik weer moeite met het passen in het stoeltje. Naja ach. De beugels gaan dicht, dus het past.

Als we uit de houten achtbaan komen, hebben we enorme behoefte aan koud drinken. We bestellen beide een grote koude drank. Martijn een cola en ik een sprite. Zo, wat suikers in het lichaam. Dat hebben we wel even nodig. Dan komen we tot de ontdekking dat we een gebied hebben overgeslagen, waar maar liefst drie achtbanen te vinden zijn. Woepsie. Nadat we heerlijk zijn bijgekomen met onze koude drankjes, lopen we een stukje terug. Het zijn wel drie banen in het kindergedeelte. Waarschijnlijk hebben we ze daarom over het hoofd gezien.

Voordat we één van de drie banen gaan doen, stappen we in Boo Blasters On Boo Hill. Een attractie waarbij je punten bij elkaar moet schieten. Een soort spookhuis met interactie dus. Het blijkt alleen wel óntzettend moeilijk. Je ziet niet waar je precies schiet en het lijkt alsof hij niet alles pakt. We komen in ieder geval beide erg laag uit met de punten.

We lopen verder en zijn dan bij Taxi Jam. Maar we komen van een koude kermis thuis. We mogen er niet in zonder kind. Grrr… Daar gaat de coasterbingo. Schuin tegenover Taxi Jam ligt Ghoster Coaster. Een houten achtbaan van PTC Family. Ofwel een houten kinderbaan. We zien dat er hier geen tussenschot op de bankjes zitten. Mooi, dan kan ik eindelijk gewoon fijn zitten. Maar oepsie, de bankjes zijn niet al te breed. Ik moet mezelf dus enorm proppen naast Martijn. We hadden beter gewoon ieder een karretje kunnen gaan zitten, maar daar is het nu te laat voor. Alles is al opgevuld. Ik prop mezelf er gewoon in en we kunnen beide geen kant meer op bewegen. Zitten we in ieder geval goed vast. De baan zelf is matig. Het is dan ook een kinderbaantje.

De derde baan in dit gebied is Silver Streak, een Vekoma Junior. Dezelfde heb je ook in Movieland Duitsland. Daar heet ie dan ‘Jimmy Neutron’. Als we in willen stappen, wordt Martijn tegen gehouden. Hij is te lang! Maar liefst twee centimeter. Nou zeg, die in Duitsland mag hij wel. Maar goed, om voor zo’n kinderbaan in de discussie mee te gaan. Als hij wordt gemeten vertelt de jongen overigens dat dit de eerste keer is dat hij iemand ziet die te lang is. Ja, Hollanders zijn gewoon lange mensen. Echt, twee centimeter is hij te lang. Argh. Ik doe hem overigens wel.

DSC_6679

Nog maar twee achtbanen op de planning. Woohoo. We lopen naar de een-na-laatste baan: Leviathan. De tweede B&M Hyperbaan van dit park. Hij is een stukje hoger als de andere en ook een stukje sneller. Sterker nog, deze staat in de top 10 van de snelste stalen banen ter wereld. Op nummer 9, dat wel. Uiteraard doen we hem voorin. Hiervoor moeten we wel iets langer wachten, maar dat geeft niet. Ze werken hier in het park zó goed door, je bent eigenlijk meteen aan de beurt. Drie karretjes op de baan. Ja, dat werkt wel lekker door ja.

DSC_6688

DSC_6742

DSC_6694

 

Man man man, wát een baan! De wangetjes floeperen en ook hier weer heerlijke ‘airtime’. De laatste bocht is freaky. Dan hang je bijna op zijn kop. We doen hem meteen nog een keer, maar dan in het laatste karretje. Ook daar is hij echt top! Iets minder airtime gevoel, maar echt super hoor. Goede aanwinst voor het park.

Als laatste doen we Dragon Fire. Een simpele Arrow Custom Looping. Hij is bijna hetzelfde als de python, maar dan gespiegeld. Zo! En dan zitten alle achtbanen erop. Op één na (en voor Martijn twee) hebben we ze allemaal gedaan. Het park is open tot half 9, dus we kunnen in principe nog wat andere attracties of wat achtbanen nog keer doen. Maar we moeten ook nog anderhalf uur rijden naar ons hotel in Niagara Falls, dus we besluiten om het park te verlaten. Het is half 7 en immers nog licht. Rijdt toch een stuk prettiger.

Onderweg is het vrij druk. Vooral rondom Toronto staan veel files. Hierdoor lopen we een vertraging van bijna een half uur op. We ontwijken zelfs bijna een gehele file doordat we in eerste instantie niet exact weten welke richting we op moeten. De ‘eastbound’ is vrij, maar de twee stroken voor de ‘westbound’ staat helemaal vol. Pas op het laatst beseffen we: we moeten naar het westen! En proppen zo de auto tussen de rest. Sorry, niet helemaal netjes. Maar we blijken niet de enige te zijn die dat zo doen. Ach ja, scheelt ons toch weer wat tijd.

Uiteindelijk komen we om kwart over acht aan bij ons hotel Travelodge, nadat we de drukke ‘foute’ straat getrotseerd hebben. Ohja, we slapen midden in het gespuis hahaha. Het foute straatje met een Ripley’s, Waxmuseum, spookhuizen en andere commerciële meuk. Ook een Rainforest Café en het Hard Rock Café zijn hier te vinden.

DSC_6763

We krijgen kamernummer 256 toegewezen. Een kamer op de eerste verdieping met een balkonnetje. Daardoor moeten we wel weer de koffers de trap op sjouwen.

DSC_6768

Als we de spullen op de kamer hebben, lopen we meteen naar de buren: Ruby Tuesday. Even een hapje eten. Martijn bestelt de Smokey Mountain Chicken en ik de Chicken & Mushroom Alfredo.

IMG_20160620_210040399

IMG_20160620_210059228

We worden al vrij snel verzocht om een tafeltje op te schuiven. Het luifel waar we onder zitten, is net kapot gegaan en ze zijn nu erg bang dat hij binnen elke minuten naar beneden klapt. Uiteraard verhuizen we een tafeltje verder en ze halen de luifel naar binnen. Als hij bijna ingeschoven is, zegt hij ‘krak’! Uiteraard bestellen we er ook wat drank bij. Martijn gaat voor de Shock Top (want dat heeft hij vanmiddag eigenlijk wel gemist) en ik voor een sangria. Ineens zie ik in de verte een flits. Ohjee, het gaat toch niet onweren? We hebben nog een wandeling naar de Skylon Tower op de planning staan. Snel eten we onze kippetjes op en lopen dan een stukje door het ‘foute straatje’.

Dan slaan we linksaf, een parkeerplaats en een parkje verder, zijn we bij de toren. Ondertussen is het nog veel meer gaan flitsen. We worden echt getrakteerd op een prachtig lichtspel. Donder hoor je niet. Het blijft alleen bij de lichtflitsen. Net voordat we bij de toren zijn, zien we in het parkje een stinkdiertje. Het is helaas té donker om hem op de foto te zetten. Schattig hoor. Hij snuffelt wat in het rond, op zoek naar eten in het gras.

IMG_20160620_212859804

We kopen een kaartje om naar boven te gaan en nadat er weer zo’n verplichte foto voor een groen scherm is gemaakt, gaan we met de lift naar boven. We stappen uit, lopen naar buiten en dan zien we als eerste de American Falls. Wat een waterval zeg. Mooi uitgelicht ook.

DSC_6774

DSC_6780

Dan iets verder proberen we ons wat te wurmen in de vele Aziatische toeristen. Er zal nét wel een bus afgedropt zijn, gokken we zo. Maar dan staan we ineens oog-in-oog met de Niagara Falls. Wauw, wat een water zeg. Ook deze is prachtig uitgelicht. Moeilijk om op de foto te krijgen zo in het donker (en zonder statief). Maar dan heb ik ineens toch een lucky shot. In de verte pak ik namelijk een bliksemschicht mee. Wow! De Niagara Falls zijn wellicht niet al te scherp, maar ach 🙂

DSC_6794

Na een minuut of tien gaan we weer naar beneden. Als we naar buiten lopen, worden we aangesproken door een ‘gebrekkig Engelssprekende vrouw’. Of wij te voet zijn, zodat ze achter ons aan kan lopen, omdat ze niet alleen in het donker wil lopen. Nou vrouwke, ge loopt maar achter ons aan hoor. Al beseffen we ineens dat dit natuurlijk ook een truc kan zijn om ons naar het parkje te lokken om zo ons te beroven (of laten te beroven). Maar als wij het parkje in willen lopen, loopt ze door, over de weg. Waarschijnlijk was het toch niet de juiste richting dan. Afijn, in het parkje zelf kijken we uiteraard nog wel even rond of we niets zien van een clubje jongeren. Maar gelukkig, niets aan de hand.

Eenmaal terug op de kamer, tik ik het laatste stukje nog bij het verslag, onder het genot van een biertje. Morgen staat de Niagara Falls ook weer op de planning, maar dan wellicht met het bootje ‘maid of the mist’. Gezellig met zijn allen in een poncho nat worden van de waterval. Ja, én morgen staat het concert van Kiefer Sutherland op de planning. Dus wellicht dat het verslag met vertraging komt, want vroeg zullen we niet thuis zijn. Ben ik bang 🙂

Aantal gereden miles: 99 (159 kilometer)
Weertype: bewolkt, benauwd, graad of 32
Aantal achtbanen gedaan: Linda 15 & Martijn 14

Geplaatst in Blog | 3 reacties